رحلت بزرگ بانوی مكتب توحید و یگانگـی, حضرت خدیجه كبری علیها سلام

باتسلیت به‌مناسبت دهم ماه رمضان، سالروز رحلت بزرگ بانوی مكتب توحید و یگانگـی، همسر، یار و غمخوار و بزرگترین حامی پیامبر حضرت خدیجه كبری علیها سلام. او كه نخستین ایمان آورنده به‌آئین پاك محمدی است، یكی از 4زن بزرگ تاریخ می‌باشد. حضرت خدیجه در سال دهم‌بعثت و 3سال پیش از هجرت، بدرود حیات گفت. وفاتش كه به‌فاصله چند روز از درگذشت ابوطالب، عموی پیامبر و بزرگترین حامی او روی داد، چنان بر پیامبر سخت و دردناك بود كه آن سال را «عام‌الحزن» سال اندوه نامید. خانم مریم رجوی رییس‌جمهور برگزیده‌ی مقاومت ایران در سخنرانی خود به‌مناسبت بعثت پیامبر اكرم،در باره حضرت خدیجه بزرگ بانوی اسلام چنین گفته اند: خدیجه كبری الگو و سمبلی به‌سوی آزادی و رهایی قسمتی از سخنان خانم مریم رجوی به‌مناسبت بعثت پیامبر در باره حضرت خدیجهٴكبری(ع «حضرت خدیجهٴ كبری سمبلی برای مردان و زنان مؤمن بود. مادر حضرت فاطمه بود و اولین كسی بود كه به‌آیین پاك محمدی ایمان آورد. در نخستین لحظاتی كه محمد (ص) به‌ابلاغ رسالت الهی می‌پرداخت خدیجه بانوی بزرگوار و پیشتاز در كنار او بود و او را در ایفای این رسالت الهی یاری و پشتیبانی می‌كرد. او از یك سو نخستین ایمان آورنده و از سوی دیگر یار و یاور و حامی و همدم آن حضرت بود . بعد از آنكه رسالت پیامبری به‌حضرت محمد (ص) ابلاغ شد و به‌خانه اش آمد خدیجه به‌حرفهای او به‌دقت گوش می‌كرد. چند لحظه به‌سیمای رنگ پریدهٴ محمد نگاه كرد، سپس با لحنی سرشار از ایمان و یقین گفت: ثابت قدم بشو كه سوگند به‌خدایی كه زندگی من در دست او است من امید دارم كه تو رسول و پیامبر خدا برای مردم باشی. خدیجه به‌محمد اطمینان داد كه خداوند بلائی بر تو نازل نخواهد كرد زیرا تو امین و امانتدار و صادق و نیكوكار و یار و یاور حق و عدالت هستی. بنابراین عید بعثت پیامبر علاوه بر محمد (ص) با خدیجه نیز شناخته می‌شود خدیجه‌یی كه به‌محض شنیدن رسالت خدا قلبش و نفسش را تقدیم آن كرد زیرا او پاك و پاكیزه و فداكار بود تا این‌كه شاخص و الگو و راهنما برای زن ستمدیده به‌سوی آزادی و رهایی شد». شكوه و عظمت بی‌مانند شخصیت خدیجه در پاكبازی بی‌منتهای او در عرصه ایمان و مجاهدت، چشمگیر است. تا قبل از بعثت زندگی در كنار كسی چون محمد كه وجودش همه عشق و صداقت و پاكی بود آرام و شیرین می‌گذشت، اما ناگهان واقعه‌یی هم‌چون صاعقه بر آ رامش زندگی خدیجه فرود آمد و مسیر زندگی او و تاریخ انسان را به‌كلی عوض كرد . در یكی از شبهای ماه رمضان، آن‌گاه كه محمد اولین صاعقه وحی را با او در میان گذاشت، خدیجه با ایمان شگفت‌انگیز خود، قلب مضطرب محمد را كه از بارش هول‌آور وحی و سنگینی‌بار این رسالت عظیم و نامنتظره به‌لرزه درآمده بود، آرامش بخشید و با كلماتی كه حاكی از عمق ایمان او به‌خدای نادیده بود، گفت: «خدا هرگز ترا ناكام و رسوا نخواهد كرد، مگر جز این است كه تو همواره خویشانت را یاری می‌كنی، همیشه راست می‌گویی، جانب امانت را نگاه می‌داری، بار سنگین دیگران را به‌دوش می‌كشی، میهمان را گرامی می‌داری و از حق دفاع می‌كنی و بر سختی و رنج در راه حق شكیبا هستی؟ » شگفت‌انگیزتر آن كه پس از دوره نخست وحی، وقتی كه برای مدتی نه‌چندان كوتاه، رشته وحی قطع شد، خدیجه طی این مدت و آزمایش استخوان‌سوز، نه‌تنها حتی یك لحظه در رسالت پیامبر دچار تردید نشد، بلكه پیوسته محمد حبیب را كه جانش در كوره این قطع شدن می‌گداخت، دلداری و اطمینان می‌بخشید كه تو پیامبر خدا هستی و خدایت تو را وا‌نخواهد گذاشت . شخصیتهای عظیمی چون پیامبر معمولاً در زمانه خود و توسط كسانی‌كه آنها را از نزدیك می‌بینند و می‌شناسند، مجهول‌القدر و ناشناخته می‌مانند. اما خدیجه خود در چنان مداری از تكامل بود، كه عظمت و بزرگی آن جان جهان را كه در عین حال همسرش بود، می‌دید. و بالاتر از دیدن، با تمام وجود به‌آن ایمان داشت . هنگامی‌كه پیامبر در اوایل تبلیغ رسالت خود، به‌شدت در معرض فشار و استهزای دشمنان قرار گرفت، خدیجه ایمان و اخلاص خود را اعلان عمومی كرده و پسرعمویش ورقه‌بن نوفل را ـ‌كه در میان مردم مورد احترام بود‌ـ مأمور كرد تا در مسجدالحرام و كنار خانه كعبه به‌طوری كه همه مردم بشنوند جار بزند و بگوید: «ای مردم عرب، خدیجه شما را شاهد می‌گیرد كه نفس و مال و غلامان و هرچه راكه دارد به‌محمد بخشیده است. زیرا كه او را بزرگ می‌دارد و برای مرتبت او عظمت قائل است و او را دوست می‌دارد ». در هنگامه تبعید در شعب‌ابوطالب نیز خدیجه كبری (ع) 5‌سال لبالب از گرسنگی و رنج و سختی طاقت‌فرسا را در این دره خشك و سوزان در كنار پیامبر و گروندگان اندك او گذراند و آنها را در گذر از این ابتلای سخت یاری نمود. در یكی از روزهایی كه بیمار بود و مرگ خود را نزدیك احساس می‌كرد، در‌حالی‌كه دخترانش فاطمه و ام‌كلثوم در كنارش نشسته و نگران حالش بودند، خطاب به‌آنها چنین گفت: «نه‌تنها هیچ زنی از قریش نعمتی را كه من در زندگی چشیدم، نچشیده است، بلكه در همه دنیا هم هیچ زنی به‌كرامتی كه من رسیدم، نرسیده است، از سرگذشتم در این دنیا مرا همین بس كه همسر برگزیده محبوب خدا هستم و از سرنوشتم در آخرت نیز همین بس كه نخستین گرونده او و مادر گروندگان او هستم ». در تمام سالهای پس از بعثت و در عبور از گردنه‌های راه صعبی كه پیامبر برای ابلاغ رسالت خود پیمود، خدیجه تا آخرین نفس، یك لحظه از حمایت خالصانه پیامبر دست نكشید. او در این‌راه تمامی ثروت و مكنت سرشار خود را بی‌كمترین چشمداشت نثار پیامبر نمود؛ پیامبر نیز همه ‌‌آن‌را‌تا دینار آخر در طریق رسالتش و حفظ و حمایت گروندگانی كه اكثر آنان را بردگان و تهیدست‌ترین افراد تشكیل می‌دادند، صرف كرد. تا آن‌جا كه وقتی خدیجه وفات یافت، حتی كفنی نیز نیافتند تا پیكر زنی را كه زمانی نه‌چندان دور از ثروتمندترین شخصیتهای جزیرةالعرب بود، در آن بپیچند و ناگزیر او را با ردای پیامبر پوشاندند و به‌خاك سپردند. حضرت خدیجه هنگام وفات حدود 65سال سن داشت . درباره شأن و مرتبت خدیجه كبری این نكته نیز گفتنی و بسی پرمعنی است كه آفریدگار هستی یك یا چند‌بار از طریق جبرئیل امین و پیامبر، به‌او سلام و درود فرستاد و خدیجه نیز در كمال خردمندی كه از زنی چون او زیبنده است، پاسخ داد: «خداوند خود سلام است و سلام از اوست و بر جبرئیل سلام باد !» خدیجه یك موهبت برای ‌محمد(ص ) از عايشه روايتي است كه: روز نادرى كه پيامبر(ص) دستش رسيده و توانسته بود گوسفندي ذبح كند، دستور داد كه از گوشت آن براي «دوستداران خديجه» بفرستند و فرمود: «من دوستداران او را هم دوست دارم» و اين‌جا بود كه افزود: «خداوند دوستي او را به‌من روزي فرمود». اين همان گواهي استثنايي است كه آشكار مي‌كند, پيامبر(ص) خديجه را در سرنوشت و رسالت خويش موهبتي مي‌شناخته و چنان بهره‌يي از محبت‌ورزيدن به‌او كسب مي‌كرده است كه آن را «روزي خداوند» توصيف فرموده است . خدیجه، بانوی شورشی دیرین در حیطه گواهی حضرت محمد(ص) بر موهبت خدیجه(ع)، لازم به‌یادآوری است كه این بانوی بزرگـ،، پیش از پیوند خوردن با محمد(ص) هم زنی استثنایی، جسور و شورشی بود كه برخلاف منشهای طبقه‌‌‌‌‌‌‌سوداگران، علیه بت‌پرستی و بتها شوریده و یكتاپرستی گزیده بود. چنین بود كه توانست بر منشها و منافع شغل و طبقه‌‌‌‌‌‌‌خود نیز شوریده و از سر عشق به‌فضیلتهای انسانی، محمد(ص) را كه یتیم و نادار بوده باز بشناسد و پویای پیوند با او شود. تا كه حتی در سن نسبتاً بالا، (55ساله)، محمد(ص) را فراتر از یك گرونده استقبال كرد در سالروز وفات خدیجه كبری(ع)، این بزرگ زن تاریخ انسان، به‌تأسی از آفریدگار هستی، خالصانه‌ترین و خاضعانه‌ترین سلامها و درودهای خود را نثار پیشگاهش می‌كنیم و او را به‌نسلی از زنان رهای مجاهد كه از دامان او و از دامان دختر گرانقدرش فاطمه زهرا(ع) در میهن ما برخاسته‌اند بشارت می‌دهیم. نسلی از زنان آزاده‌یی كه اینك از زبان سمبل،‌راهنما و الگوی خود مریم رهایی، درس رهایی را كه همان پیام خدیجه كبری و فاطمه زهراست، به‌گوش تمامی زنان ستمدیده و رنج‌كشیده می‌رسانند.