میلاد خجسته پیشوای عقیدتی مجاهدان پرچمدار تاریخی «هیهات منّا الذلة» حسین بن علی علیه السلام مبارك باد

از ولادت تا شهادت حسين بن‌علي(ع)، در سوم ماه شعبان سال چهارم هجري در مدينه متولد شد و با ولادت برادر بزرگترش، حسن بن علي امام مجتبي(ع)، تنها 11ماه فاصله داشت. حسين(ع) دومين فرزند امير‌المؤمنين علي‌بن ابيطالب و فاطمه زهرا سيده‌‌‌‌‌‌‌النساء(ع) بود. و مشهورترين لقبش «سِبط» و «سيد‌الشهداء» است. در منزلت هر‌دو‌برادر، بسي قابل توجه است كه مطابق تصريح پيامبر(ص)، آنان «فرزندان رسول‌الله» شناخته مي‌شده و خطاب همه مؤمنان با آنان، «يا‌بن رسول‌الله» بود و حتي پدرشان علي(ع) هم همين عنوان را به‌كار مي‌برد. اين معرفي، كه به‌معني بها ‌ندادن به‌ارزشهاي كهنه و قبايلي بود كه نسب‌پدري و ارزشهاي مبتني بر‌پيوند خون و پدر و اجداد پدري را مايه شأن و فضيلت مي‌شمردند، اما افزون بر‌اين، تأكيد و اصرار خاص پيامبر(ص) روي اين‌رابطه، نشان مي‌دادكه پيامبر اكرم يگانگي هرچه بيشتر آنان را با خودشان بيان مي‌فرمودند. مطابق منابع شيعه و سني، پس از تولد حسين(ع) و هنگامي‌كه نوزاد را نزد پيامبر(ص) بردند، پس از آن‌كه پيامبر(ص) لختي در چهره نواده‌اش نگريست، اشك از چشمانش جاري شد و گريست و آن‌گاه در پاسخ حاضران فرمود: «هم‌اينك جبرئيل به‌من خبر داد كه اين فرزندم در سرزميني به‌نام كربلا، با فرزندان ويارانش كشته خواهد شد». حدود 30سال بعد، مشابه همين پيام با جزئيات بيشتري از زبان علي(ع) بيان شد و درتاريخ ثبت گرديد. اين‌چنين، امام حسين(ع) كه بسيار محبوب پيامبر(ص) بود و با آن‌حضرت انس و الفت داشت، از خيلي قبل، واقف شده بود كه شهادت شگفت‌انگيزي در پيش دارد و با خون خود و كسان و يارانش در عاشورا، بايستي تاريخ اسلام را وارد مرحله تازه‌يي از خيزشها و جنبشهاي ستم‌ستيز بكند تا جاودانه و الهام‌بخش نسلهاي ايمان و جهاد شود. با اين وقوف و آگاهي، بسيار روشن است كه آن‌حضرت در انتخابهاي شگفت مبارزاتي و تاريخ‌ساز خود در برابر بني‌اميه، به‌مأموريتي مي‌انديشيد كه دلوا‌پسي سلامت و انديشه در‌بردن جان، در آن بي‌اعتبار بود و اين‌چنين، سنتي برجاي ماند تا نسلهاي آتي كه در پرتو طريق او مسير آزادگي را در پيش مي‌گيرند، به‌عميق‌ترين الهام و آموزشهاي فداي تمام‌عيار و عاشقانه، دسترسي پيدا كنند. امام‌حسين(ع)، به‌هنگام وفات پيامبر(ص)، تنها شش‌سال داشت و در‌همين ايام كودكي با تلخي فقدان مادرش فاطمه(عليها سلام) نيز مواجه شد. او به‌هنگام زمامداري علي(ع) جواني 30ساله بود و به‌عنوان سرداري از سرداران علي(ع) به‌عراق و كوفه كوچ كرده بود. در اين دوره بيش از 5سال در كوفه اقامت داشت كه شامل دوران پر‌تلاطم خلافت علي(ع) و سپس شش‌ماه دشوار بعدي كه برادرش امام‌حسن(ع) عهده‌دار خلافت بود مي‌شد. امام حسين از زبان پيامبر كلمات و عبارات پيامبر(ص) در بيان منزلت حسن و حسين(ع) خواه يك‌جا و شامل هر دو ‌برادر و خواه جداگانه متعدد و به‌جاي خود مهم و شايان بحث جداگانه است و درگنجايش اين بحث نيست ولي دراينجا به‌دو‌نمونه زير بسنده مي‌كنيم: 1. مطابق منابع شيعه و سني، پيامبر(ص) در شأن حسن و حسين فرمود: «هما امامان قاما او قَعَدا». آن دو، پيشواي مؤمنان هستند، خواه قيام و حكومت كرده و خواه خانه‌نشين باشند. كلمه «امام» به‌ دو ‌مفهوم به‌كار مي‌رود. يكي به‌مفهوم زمامدار اصلي كشور، يعني همان رئيس‌كشوري كه همه واليان و فرمانداران بايد از او تبعيت كنند. روشن است كه در كلام بالا براي حسن و حسين(ع)، منظور پيامبر(ص) از اين كلمه، مفهوم زمامدار نبوده است چراكه فعل «قعدا»، (خواه نشسته باشند)، با معني امام زمامدار تناسبي ندارد. معني ديگر «امام»، همان مفهومي است كه نزد ما ايرانيان و فارسي‌زبانها معروف و رايج است؛ يعني همان «پيشوا» و مقتداي آرماني و معنوي. قابل توجه است كه آن‌حضرت اين كلام و اين جايگاه را به‌ هنگامي در مورد حسن و حسين(ع) اعلام مي‌فرمايد كه آنان هنوز بسيار كودك بوده و به‌طور‌ عملي، در معرض پيشوايي نبودند. 2. اما فرموده معروف پيامبر(ص) كه به‌طور خاص در شأن حسين(ع) اعلام داشت، چنين است: «خداوند دوستداران حسين را دوست مي‌دارد». اكنون سوال اين است كه اين نظر و دانش پيامبر(ص) درباره منزلت و جايگاه اين فرزندان در آينده، امري كه به‌يقين، مستند و متكي به‌وحي خداوند بوده و نه به‌دانش شخصي پيامبر امي(ص)، چرا توسط آن‌حضرت ترويج مي‌شده و چرا خداوند مأموريت اين معرفي را به‌پيامبرش محول مي‌فرموده است؟ براي دريافت پيام اين كلمات و گواهي‌ها، بايستي به‌بشارتهاي ديگر وحي در مورد اين برگزيدگان راه توحيد و جهاد توجه كرد. در بالا خوانديم كه از هنگام ولادت حسين(ع)، پيامبر(ص) از سرچشمه وحي از موضوع شهادت حسين(ع) با خبر مي‌شود و موضوع را هم با خاندان خويش و هم با صحابه و ياران در ميان مي‌گذارد. بسياري، مانند ام‌المؤمنين ام‌سلمه، همسر پيامبر(ص)، يا جابر بن عبدالله انصاري، از صحابه، از اين بشارت شگفت خبردار شده و براي ديگران بازگو كرده‌اند. همه اين گواهي‌ها و بشارتها، نشانه‌هايي است مبين‌اين‌حقيقت كه خداوند مهريان و پيامبرش(ص)، در راهنمايي بني‌نوع انسان و ابناي راه توحيد و اسلام، به‌متون قرآن و بيان اصول و ارزشهاي راهنما در آيات اين كتاب بسنده نكرده و تا آنجا كه گوش شنوايي مي‌توانست بشنود و به‌خود بگيرد، از همه هشدارها و بشارتهاي ميسر براي سمت‌دادن و هدايت فرزند نيازمند انسان، بهره‌جستند. مسئوليت نسل آگاه امام حسين (ع) مواضع و ديدگاههاي خود را كه در تجربه انقلابي عاشوراي حسيني در سال 61هجري، به‌منصه ظهور رسيد، پيشاپيش در سخنراني معروفي خطاب به‌«نسل آگاه» معاصر خويش ايراد فرمودند كه در منابع تاريخي معتبر آمده است. حضرت حسين(ع) در اين خطابه، نخست با تعريف و روشن‌ساختن مرز «دعوت‌كردن» به‌امور «پسنديده» و پرهيز ‌دادن از امور «ناپسند» شروع مي‌كند و مي‌فرمايد: «دعوت ‌كردن به‌امور پسنديده و زينهار دادن از ناپسندي‌ها عبارت است از: فراخواندن مردم به‌حقيقت اسلام، همراه با باز‌پس‌گرفتن و دادن حقوق ستم‌ديدگان ، افشا و محكوم ‌كردن ستمكاران، تقسيم عادلانه درآمدهاي خزينه و غنايم و دريافت شايسته زكات و ماليات و مصرف بر‌حق آنها». آن‌گاه، امام حسين(ع) پس از مشخص‌ كردن تعريف بالا و تأكيد بر‌حقوق آنها كه تحت ستم و استثمار قرار مي‌گيرند، خطاب به‌نسل آگاه و دانايان معاصر خويش، چنين مي‌فرمايد: «اگر به‌درستي فهم كرده بوديد، بزرگترين مصيبت و فاجعه‌اي كه دامن‌گير شماست، محروم‌شدن از خدمت و انجام‌وظيفه در موضع دانايان و فرياد‌رسي ديگران و راهنمايي آنان است. بزرگي اين فاجعه در اين است كه اين ارزشها و فرامين عادلانه عقيدتي، وديعه‌اي است كه به‌”نسل آگاه” سپرده شده است، به‌نسلي كه توانايي تشخيص امور «درست و نا‌درست» را دارد و «بايد و نبايد مورد‌نظر خداوند امانتي است كه در دستان اين نسل قرار دارد و تنها راه جريان‌يافتن اين وديعه خداوندي، شما دانايان جامعه هستيد، حال آنكه در‌عمل دستتان از چنين‌چيزي كوتاه است». ملاحظه‌مي‌شود كه از نظر امام‌حسين(ع)، هرگونه راه جاري‌شدن حق و عدالت با وجود چنان حاكميت اموي يا چنين رژيم آخوندي، كاملاًً مسدود است مگر آن‌كه امانت‌داران اين آرمان و مرام، دست به‌كار شده و شرايط سلطه ارتجاع حاكم از طريق جهاد مجاهدان دگرگون شود. اگر توجه كرده باشيم، هشدار اصلي كه در اين فراز از كلام حسين(ع) مي‌درخشد، اعلام اين ديدگاه مهم است كه مسئول استمرار ستم ستم‌گران، هم‌چون سلطه تيره اموي يا حاكميت دودمان پليد خميني، بي‌عملي كساني است كه «نسل آگاه» محسوب مي‌شوند و با خود‌داري از قيام به‌موقع خويش در ايفاي وظايف خود، مرتكب گناه و خيانت به‌امانت شده اند. و امام حسين(ع) در ادامه كلام بالا، ديدگاه خود را چنين توضيح مي‌دهد: «اين‌كه شما”نسل آگاه” از خدمت و انجام‌وظيفه در موضع دانايان و فرياد‌رسي ديگران و راهنمايي محروم شده‌ايد به‌اين خاطر است كه از پيرامون محور حق پراكنده شده و تفرق جستيد و با وجود بينه و دلايل آشكار، در چگونگي و چرايي بر‌پا‌داشتن سنت دين و عدالت اختلاف ورزيديد. كه اگر به‌جاي آسايش و راحتي در‌تحمل رنجهاي اين‌ راه و پرداخت بهاي آن شكيبا بوديد، امور عقيده و مرام خداوندي به‌شما ارجاع مي‌شد و راه‌حلهاي ‌‌آن‌ را ‌شما به‌نيازمندانش مي‌رسانيديد ليكن با تمكين از ستمكاران منزلت عقيدتي را رها كرده و امور عقيدتي و خداوندي را به‌دست اين ظالمان سپرديد». اين منطق حسين(ع) بود و او فاجعه حاكميت بني‌اميه ديروز و بني‌خميني امروز را در تمكين «عنصر آگاه» به‌ستمكاران و شانه‌خالي‌كردن از تحمل رنج و فداكاري مجاهدت در برابر ظالمان دين‌فروش زمانه مي‌داند و نسل ما مي‌تواند بر‌صدق و درستي كلام حسين(ع) گواهي دهد چرا‌ كه رهبري انقلاب مردمي ما توسط آخوندها دزديده نشد، مگر به‌سبب سكوت و سازش كساني‌كه به‌دستاويزها و بهانه‌هاي رنگارنگ، از پرچم جهاد و مقاومت مجاهدان در برابر خميني و تبار جنايتكارش، كناره گرفتند. حال آن‌كه راه اداي اين امانت، و تنها راهي كه مي‌توان و بايد به‌پاي اين وديعه و تعهد پيمود، همان است كه حسين(ع) با قيام عاشورايي خويش سنت‌گذاشت و بهاي كوتاهي و نكرده‌هاي «آگاهان بي‌عمل» را از خون و جان و جانان خويش پرداخت. اصول اين سنت نيز بسي ساده و بسي مشهور است. دشمن او، دشمني بود كه تنها دو‌انتخاب را در منتها اليه و در دو سر طيف تحميل مي‌كرد: يا «پذيرفتن تسليم فوري و بدون قيد» ويا «انتخاب شمشير و شهادت فوري و بي‌دريغ». گمان مي‌رود با گذشت 27 سال از حاكميت ننگين دودمان خميني، براي هر ايراني آزاده‌اي بوضوح روشن شده باشد كه دشمن ما هم بنا بر‌ماهيت خود در گردونه ستم و استثمار، گريزي ندارد و راه گريزي براي مخالفان خود باقي نمي‌گذارد مگر «تسليم بي‌قيد‌و شرط» و يا «شكنجه و اعدام». پس صورت مسأله ما هم با همان الگوي تاريخي بسيار مشابهت دارد. اما راه‌حل حسيني(ع) همان كلام مشهور و تاريخي امام حسين «هيهات منّا الذلة» است كه اين پرچم هميشه دراهتزاز مجاهدين است حال درهركجا كه باشند و اكنون نيز بر فراز گنبد مسجد فاطمه زهرا درشهر اشرف دراهتزاز است. حسين راهگشاى مجاهدين « مجاهدين مفتخرند كه پرچم سرخ حسيني را برافراشته نگهداشتند و اجازه ندادند كه دين‌فروشان زمان يعني خميني و آخوندهاي هم‌مسلك او چهره اسلام، چهره حضرت حسين، حضرت زينب، عاشورا، فدا و جانبازيها و ديگر پيامهاي آنها را كاملاًً محو و نابود كنند. در اين مسير ما به‌وسيله مسعود، حسين(ع) را دوباره شناختيم. چرا‌كه او با الهام از مكتب حسين راه گشود و با تأسي به‌حضرت حسين فدا و صداقت را در همه سرفصلها، سرلوحه مجاهدين قرار داد و البته خودش پيشاپيش همه تا بن استخوان مؤمن و وفادار به‌حسين و عاشورا و عمل‌كننده به‌پيام فداي حداكثر بود. به‌اين‌ترتيب در عصر ما و در نسل ما كلمه عاشورا و «عاشوراگونه» با يكصدوبيست‌هزار جاودانه‌فروغ از يك واژه تبديل به‌عمل شد، عملي توأم با پرداخت قيمت كه ما در همه سرفصلها و در همه پيشرفتهاي مقاومت خيرات آن‌را به‌چشم ديديم و از آن بهره برديم. كلمات حسين، زينب، علي‌اكبر، علي‌اصغر، عاشورا، كربلا، فدا، صداقت، جانبازي، پاكباختگي و همه ارزشهاي مقدس عاشوراي حسيني و كلمات و عباراتي مانند «هيهات منّا‌الذله» براي ما تبديل به‌يك آرمان زنده و پويا شدند و در استراتژي و تاكتيك و در شيوه تصميم‌گيري، راهنماي عمل قرار گرفتند…».