هافینگتون پست - پژواک صدای میلیونها ایرانی سرخورده و در اشتیاق آزادی

مرضیه مشهوترین خواننده ی زن ایرانی قرن بیستم، کسی که در اواخر دوران درخشان خود، پژواک صدای میلیونها ایرانی سرخورده و در اشتیاق آزادی از دیکتاتوری مذهبی بود، درگذشت. وی ۸۶ساله بود.
رهبر خوانندگان زن مشهور ایرانی با صدایی فریبنده و جذاب که برای وی شهرتی فوق العاده و شنوندگانی بین المللی از جمله ملکه الیزابت دوم، شارل دوگل رئیس جمهور فرانسه، کونراد آدنائر، صدر اعظم آلمان و ریچارد نیکسون رئیس جمهور آمریکا کسب کرده بود.

وی در دوران حرفهای ۶۰سالهاش بیش از ۱۰۰۰ ترانه ضبط یا اجرا کرد.
اشرف السادات مرتضایی معروف به ”مرضیه ”در اولین روز بهار سال ۱۹۲۴ درخانوادهای پرشور و هنرمند بدنیا آمد و استعداد موسیقی تحسین انگیز خود را در اوایل جوانی آشکار کرد.
ازنوابغ موسیقی در زمان خود مانند ابولحسن صبا و اسماعیل مهرتاش آموزش گرفت، مهارت هنری این خواننده پراستعداد ابتدا در جهان اپرا ظهور کرد.
در سال ۱۹۴۲ در سن ۱۸سالگی وی در داستان اپرای ”شیرین و فرهاد ”نقش زن پیشتاز را در داستانی که شاید به عنوان بهترین نسخه ی ایرانی رومئو و ژولیت توصیف شده بود بازی کرد.
اجرایی که برای وی تمجیدی بیشمار و موقعیت یک شخص نامدار را، به ارمغان آورد.
آوازه ی وی تا قبل از انقلاب سال ۱۹۷۹ به سراسر ایران و جهان از جمله ترکیه، اطریش، آلمان، انگستان و آمریکا و سایر نقاط رفته بود.
در اواخردهه ۱۹۵۰ مرضیه اولین زن خواننده ای بود که در برنامه بسیار مردمی ”گلهای رنگارنگ ”ظاهر شد، برنامه موسیقی رادیویی که صحنه موسیقی ایران را برای همیشه دگرگون کرد.
اما با انقلاب سال ۱۹۷۹ رژیم زن ستیز بر سر کارآمد.
مرضیه مانند تمامی آواز خوانان زن ایرانی از اجرای برنامه عمومی ممنوع و مجبور به انزوایی دردناک شد. وی سپس توضیح داد که، ”در آنزمان بود که سه تار را انتخاب کردم ”.
مرضیه گفت، سه تار یک آلت موسیقی است که در سنن ملی ایرانیان، در صفات استعارهای مفهومی در ارتباط با تنهایی دارد. او گفت ”بعد از ۱۹۷۹ (این ابزار) دوست من شد ”.
بعد از ۱۵سال رنج آور مرضیه ایران را ترک کرد. در ۱۹۹۴ زمانی که در پاریس بود با فعالیت ایرانیان تبعیدی که برای تغییر دموکراتیک فعالیت میکردند و بهطور چشمگیری مربوط به اپوزیسیون اصلی سازمان مجاهدین خلق ایران (پی. ام. او. آی/ ام. ایی. کی) و ائتلاف گسترده آن ان. سی. آی. آر آشنا شد.
مرضیه مشخصاً تحت تاثیر مریم رجوی زنی کاریسماتیک که رهبری ان. سی. آی. آر ncri را به عنوان رئیس جمهور منتخب آن رهبری میکرد قرار گرفت و تصمیم گرفت که به این ائتلاف بپیوندد.
تصمیم وی برای استفاده از شهرتش برای جلب توجهات بین المللی بر روی نقض وحشتناک حقوق بشر در ایران، حکومت مذهبی حاکم را به خشم آورد.
رژیم به امید به انزوا کشاندن وی برای دورهای دیگر، دست به ترساندن اقوام وی که هنوز در ایران بودند زد و حتی دختر وی را زندانی نمود. با این حال مرضیه از حمایت خود از آرمان دموکراسی دست نکشید.
مرضیه از سال ۱۹۹۴ تا ۲۰۰۶در کنسرتهایی که بلیط های آن پیش فروش شده بود در رویال آلبرت هال و ارلزکورت لندن، در المپیای پاریس و تئاتر پنتاجز در هالیوود و بابل در عراق برنامه اجرا کرد.
وی هم‌چنین کنسرتهایی در دورتموند، دوسلدورف، استکهلم، کپنهاگ، نروژ و بروکسل برگزار کرد.
آخرین آن اجرای مشترک به همران میریام مکابا miriam makaba در ”کنسرت آوای صلح ”بود که توسط ویلونیست افسانه ای یهودی منهین سازمانیافته بود.
به عنوان یک ایرانی وی احساس غرور میکرد از اینکه تعدادی از همرزمانش ”همه چیز خود را فدای آزادی مردم کرده بودند”.
وی مشخصاً تحت تاثیر فداکاری پی. ام. او. آی برای دموکراسی بود و در اواخر دهه ۱۹۹۰، وی حتی به عراق سفرکرد تا با هزاران تن از اعضایی که در آنجا زندگی میکردند ملاقات کند.
درحقیقت وی اولین کنسرت خود را بعد از ۱۵سال سکوت درکمپ اشرف اجرا کرد . وی قبل از شروع جنگ در سال ۲۰۰۳ به پاریس بازگشت.
مرضیه یک بار بانگ بر زد که، اگراجرای موسیقی را به مانند یک مجسمه ساز تصور کنیم، ”سراینده آن قالب ریز آن و شاعر ماده آن را آماده میکند و خواننده به آن حیات میدهد ”.
در آثار او نغمه های ملودیک با سازهای فارسی قالب آن را تشکیل میدادند، در حالی که غزلیات زنده در مورد آزادی، صلح و انسانیت، مواد خام آن بودند.
صدای مسحور کننده ی مرضیه که آمیخته با غرور ارائه میشود حیاتی تازه در عواطف سرکوب شده و آرزوهای خلقی که تسلیم استبداد نمیشود، میدمد.
مرضیه در مورد مسیری صعب و خونین که تاکنون طی شده خواند، هزاران جان که در مسیر آزادی فدا شدند و بسیاری از آزاد اندیشانی که هنوز در پشت میله ها میباشند، اما او هم‌چنین برای آینده ای روشن، برای طلوع اجتنابناپذیر ققنوس مردم ایران که از خاکستر خود برمیخیزد میخواند.
وی از بسیاری جهات بیش از یک سمبل ملی بود که در مواقعی از لحظات تاریخی طلوع میکنند، دستاورد ارزشمند وی توانایی او در تجسم جوهره ی استقلال هنرمند ایرانی بود که با روح آزادخود، اثبات کرد که در برابر قرنها دیکتاتوری، شکست ناپذیر است.
به همین دلیل است که موسیقی وی میلیونها ایرانی را متاثرنموده و تا ابد با یک احساس ملی، فناناپذیر میشود.
دریک سخنرانی بعد از تصمیم خود به ترک تهران وی گفت، ”ما به مقاومت تا روزی که امید، زندگی ودموکراسی به ایران بازگردد، ادامه میدهیم ”.
”ما امیدواریم تمام عاشقان دموکراسی به ما کمک کنند”.
وی سپس واقعیات دردناک در ایران را از خلال تجربه شخصیاش خلاصه نموده گفت، ”من یک قناری یا پرنده ی آوازه خوان بودم. آدمکشان حاکم بر ایران مرا برای ۱۵سال از خواندن محروم کردند. ولیکن قناری برای خواندن زنده است ”.
بنابراین با اندوهی غیرقابل تصور مردم ایران دیدند که مرضیه عزیزشان به آسمان بیکرانه پرواز کرد.
هنوز در میلیونها چشمان اشکبار، قلبهای بیقرار و خاطرات سرشار مرضیه زنده است و میخواند و وعده آزادی ایران را میدهدکه یک روز خود، سرود عشق و صلح جهانی را سر دهد.
هافینگتون پست، ۱۲اکتبر

marzieh، iran's musical icon، passes away
posted: october ۱۴، ۲۰۱۰
marzieh، iran's most celebrated ۲۰th century female singer، who later in her distinguished career gave voice to millions of disenchanted iranians yearning to be free of clerical dictatorship، died on wednesday in paris. she was ۸۶.
the renowned iranian diva's captivating voice and charisma had brought her extraordinary fame and an international audience that included queen elizabeth ii، french president charles de gaulle، german chancellor konrad adenauer، and us president richard nixon. she recorded or performed over ۱، ۰۰۰ songs in her ۶۰-year career.
ashraf os-sadat morteza'i ، better known as "marzieh، " was born on the first day of spring in ۱۹۲۴ into a spirited family of artists، and revealed her remarkable musical gift at a very young age.
schooled by the musical geniuses of her time، such as abolhassan saba and esmail mehrtash، the multi-talented singer's artistic prowess initially spilled over into the world of opera. in ۱۹۴۲، at ۱۸ years of age، marzieh played the leading female role in the opera "shirin and farhad، " a story perhaps best described as iran's version of romeo and juliet. the performance won her countless accolades and a celebrity status.
before the ۱۹۷۹ revolution، her career took her all over iran and the world، including turkey، austria، germany، britain، and the us، among other places.
in the late ۱۹۵۰s، marzieh became the first female vocalist to appear in the hugely popular "golhay-e rangarang" (colorful flowers)، a radio music program، which transformed iran's music scene forever.
but، with the revolution of ۱۹۷۹ came a misogynistic regime. marzieh، like all iranian female vocalists، was banned from public performances and forced into a painful seclusion.
"it was at that time that i picked up the setar، " she later explained. the setar، marzieh said، is an instrument that has، in iranian tradition، the metaphorical qualities associated with a sense of solitude. "after ۱۹۷۹، it became my friend، " she added.
fifteen aggravating years later، marzieh left iran. in ۱۹۹۴، while in paris، she was introduced to iranian exiles campaigning for democratic change، most notably to the main opposition people's mojahedin organization of iran (pmoi/mek) and the broader coalition of ncri. marzieh was particularly impressed with the charismatic woman that led the ncri as its president-elect، mrs. maryam rajavi ، and decided to join the coalition.
her decision to use her fame to shine international spotlight on appalling human rights abuses in iran inflamed the ruling theocracy. hoping to coerce her into another period of seclusion، the regime terrorized her relatives still in iran and even imprisoned her daughter. marzieh، however، refused to give up support for the cause of democracy in iran.
from ۱۹۹۴ until ۲۰۰۶، marzieh performed before sell-out audiences in royal albert hall and earl's court in london، the olympia in paris، the pantages theater in hollywood، and the babylon in iraq. she also held concerts in dortmund، dusseldorf، stockholm، copenhagen، norway and brussels. the latter was a joint performance with miriam makaba in a "voices of peace concert" organized the legendary violinist yehudi menuhin.
as an iranian، she felt proud that some of her compatriots had "sacrificed everything" to "free their people. " she was particularly impressed with the pmoi's dedication to democracy and in the late ۱۹۹۰s، even traveled to iraq to meet thousands of the its members living there. in fact، she performed her first concert after a ۱۵-year silence in camp ashraf. she returned to france just before the war broke out in ۲۰۰۳.
if a musical performance was thought to be like a sculpture، marzieh once exclaimed، "the composer would build the mould، the poet would provide the material، and the singer would breathe life into it. "
in her signature songs، the melodic sounds of persian instruments offered the mould while vivid lyrics about freedom، peace and humanity gave the raw material. then، marzieh's mesmerizing voice، delivered with tempered pride، unbridled passion، and a contagious sense of purpose، breathed new life into the suppressed sentiments and aspirations of a nation refusing to surrender to tyranny.
marzieh sang about the arduous and blood-stained road already traveled، the thousands of lives lost on the way to freedom and the multitude of free minds still behind bars; but she also sang about a bright future، the inevitable rise of the iranian people's phoenix from the ashes.
she was، in many ways، much more than a national icon rising to the occasion at a particular historical moment; her crowning achievement was her ability to embody the quintessential independent iranian artist whose free spirit has proved to be unconquerable by centuries of recurring dictators. that is why her music touches so many millions of iranians and will forever be shielded from demise with an organic national sentiment.
in a speech after her decision to leave iran، she said، "we shall continue to resist، until the day of hope، life and democracy returns to iran. we expect all those who love democracy to help us. "
she then summed up the painful realities in iran through her personal experience، saying، "i was like a canary or a song bird. the butchers ruling over iran stopped me from singing for fifteen years. " but، "a canary lives to sing. "
and so، it is with unimaginable sorrow that the iranian people watch their beloved marzieh fly away into the eternal skies. yet، in their millions of tearful eyes، restless hearts and euphoric memories، the people of iran will continue to watch marzieh live on، sing and promise a free iran that will one day itself sing the anthem of love and world peace.

عناوين خبرها 24مهرازسيماي آزادي تلويزيون ملي ايران

بی تو کجا روم، مرضیه Marzieh

بی تو کجا روم کجا : اثری با صدای مرضیه نازنین با آهنگی از حمیدرضا طاهرزاده بر اساس شعری از رزمنده مجاهد خلق طارق و تنظیم استاد محمد شمس

chi begam - Banoo Marzieh

اذان - با صداي مرضيه بانوی هنر ایران

کاوه میهن - آواز مرضیه - شعر از اسماعیل وفا یغمایی - آهنگ از استاد محمد شمس

صحبتهاي خانم مرضيه تك ستاره هنرايران دركنسرت لس آنجلس ازسيماي آزادي تلويزيون ملي ايران

به ياد تك ستاره هنر ايران خانم مرضيه ازسيماي آزادي تلويزيون ملي ايران

در صفاي دل مرضيه ملاقات در مرداد سال 87 با خانم مريم رجوي وجمع مجاهدان در اور سوراواز پاريسسيماي آزادي23مهر

صحنه هايي ازديدار درخانه خانم مرضيه ازسيماي آزادي تلويزيون ملي ايران

نیویورک تایمز: مرضیه خواننده ایرانی و صدای مخالف

مرضيه هنگام اجراي برنامه در دهه 1970


نیویورک تایمز، ۱۶اکتبر، ۲۰۱۰ - به‌قلم مارگالیت فاکس ـ مرضیه بانوی بزرگ آواز سنتی ایران که بعد از انقلاب اسلامی ۱۹۷۹ ساکت شد و اما سالها بعد جلای وطن کرد و به‌عنوان یک خواننده و یک حامی بسیار علنی و بارز مقاومت مجددا ظهور نمود، در روز چهارشنبه در پاریس درگذشت. او ۸۶سال سن داشت و در سال ۱۹۹۴ ایران را به مقصد فرانسه ترک کرده بود.
درگذشت او به خاطر بیماری سرطان، روی وبسایت گروه اپوزیسیون شورای ملی مقاومت ایران اعلام گردید. این گروه اپوزیسیون در ۱۹۸۱ تأسیس شده و در فرانسه مستقر می‌باشد. مرضیه یک عضو شورای ملی مقاومت بود. از خانواده او یک پسر و یک نوه‌ در قید حیات می‌باشند.

مرضیه که قبل از انقلاب یک نام کاملا آشنا در هر کوی و برزن و در هر خانه در ایران بود، همانقدر با موسیقی در ایران شناخته می شد که خواننده کبیر مصر، ام کلثوم در کشورش شناخته میشد.
مرضیه کار خود را در اوایل سالهای ۱۹۴۰ شروع کرد و برای چند دهه، حضوری گسترده و کاملا چشمگیر در برنامه‌های رادیویی و در کنسرتها داشت. طی سالهای مدید، او برنامه‌هایی با حضور رهبران جهان از جمله شاه ایران، ملکه الیزابت دوم، شارل دوگل و پرزیدنت نیکسون اجرا کرد.
مرضیه که بهخاطر مزو سوپرانوها و صدای غنی اش بسیاری مواقع با ادیت پیاف (مشهورترین خواننده زن تاریخ فرانسه-م) به واسطه طیف گسترده آهنگهایی که خوانده است مقایسه می شد، گفته می شود که هزار ترانه اجرا نموده است. او به‌طور خاص بهخاطر تعبیرهای گویا در ترانه‌های تغزلی و عاشقانه‌اش از جمله در زمینه عشق نافرجام، عشق یکطرفه و عشق جاودانه معروف بوده است، خیلی از اینها آثاری از شاعران مشهور غزلسرای ایرانی در اعصار میانه و بعد از آن بوده‌اند.
مرضیه بهنام اشرف السادات مرتضایی در ۱۹۲۴ در تهران به‌دنیا آمد. پدر او یک روحانی مسلمان مدره بود و مادر او که در یک خانواده هنرمند و موسیقیدان به دنیا آمده بود، وی را مورد تشویق قرار دادند تا کارش را در هنر موسیقی ادامه بدهد. مرضیه قبل از اینکه کارش بر روی سن را در سال ۱۹۴۲ با نام مرضیه شروع کند، سالها در میان بزرگترین اساتید موسیقی و آواز ایرانی به مطالعه پرداخت. واژه مرضیه بهمعنی ستودنی و دلپذیر می‌باشد.
در ۱۹۷۹ بعد از اینکه شاه سرنگون شد ایران به یک تئوکراسی به رهبری آیت‌الله روح‌الله خمینی تبدیل گردید. آخوندهای بنیادگرایی که کشور را به دست گرفتند هنرها از جمله موسیقی را برای نظام جدید مضر دانستند.
مرضیه به‌عنوان یک هنرمند که زن هم بود به‌طور مضاعف به حاشیه رانده شد و از اجرای برنامه منع گردید. سپس او به مزرعه خود در حومه تهران بازگشت و به مدت یک دهه و نیم به‌طور علنی ترانه نخواند.
طی این مدت، محدودیتها علیه خوانندگان زن کمی کاهش یافت و به او گفته شد که تنها در مقابل حضار زن می‌تواند برنامه اجرا کند. او بعدها گفت چنین محدودیتی را غیرقابل قبول می دانست و به سکوت خویش ادامه داد و صرفا در خلوت، جایی که هیچکس صدای او را نمی توانست بشنود به تمرین ادامه داد. او در سال ۱۹۹۵ به واشنگتن تایمز گفت «من برای پرندگان، برای رود، برای درختان و گلها می‌خواندم ولی برای آخوندها نه».
در سال ۱۹۹۴، مرضیه در حین دیدار از پاریس جلای وطن کرد و به شورای ملی مقاومت ایران پیوست و برای چندین سال بعد از آن در عراق زندگی کرد، جایی که سازمان وابسته به شورای ملی مقاومت ایران، گروه اپوزیسیون مسلح مجاهدین خلق یک ارودگاه آموزشی داشت. او در آن‌جا بعضاً در حالیکه لباس نظامی پوشیده بود، روی یک تانک آواز میخواند.
پیوند او با مجاهدین خلق، موجب انتقادهایی در غرب و از جانب برخی از ایرانیان تبعیدی گردید. این گروه، که خواهان سرنگونی دولت ایران است، در جنگ ایران و عراق در سالهای ۱۹۸۰ تا ۱۹۸۸ از عراق حمایت میکرد.
مجاهدین خلق در لیست سازمانهای تروریستی وزارت امور خارجه قرار دارد اما انگلستان و اتحادیه اروپا در سالهای اخیر آن را از لیستهای خود حذف کردهاند.
مرضیه که هنگام جلای وطن، ۷۰ساله بود، هنرنمایی در علن را از سر گرفت. اولین کنسرت او در رویال آلبرات هال در لندن در سال ۱۹۹۵ بود. او سپس در لسآنجلس و چندین شهر اروپا کنسرت اجرا کرد. مرضیه آخرین برنامه بزرگ خود را در پاریس در سن ۸۲سالگی در سال ۲۰۰۶ اجرا نمود.
مصاحبه کنندگان اغلب از مرضیه که در دوران جوانیاش اساسا یک شخصیت غیرسیاسی بود میپرسیدند چه چیزی به او انگیزه داد که به مقاومت بپیوندد. او در پاسخ به روزنامه اسکاتسمن (scotsman) در سال ۱۹۹۹ با تکرار شعری از مولوی، شاعر نامدار ایرانی در قرن سیزدهم گفت:
دی شیخ با چراغ همی گشت گرد شهر
کز دیو و دد ملولم و انسانم آرزوست
گفتند یافت می نشود جستهایم ما
گفت آنک یافت می نشود آنم آرزوست

این مقاله همزمان در هرالد تریبون بین‌المللی هم منعکس شده است

نامه‌یی از تهران : بر مزار مرضیه شاخه گلی نیز از سوی من نثار کنید

… چه دقیق امروز شاهدیم آنها که در برابر آفتاب عمل شکوهمند مرضیه می‌کوشند حقارت وجودی خویش را پنهان کنند، از بغض و قارت حتی کلامی نمی‌گویند یا اگر هم می‌گویند فقط از مرضیه ۳۰سال پیش است!

شاهدیم که چه حقیرانه سعی دارند خود را پنهان کنند تا مبادا مجبور شوند برای وجود تهی و حقیر خود بهانه‌ای برای زیستن بیابند. آنها که به نام هنر، همیشه مردم را مدیون خود دانسته‌اند و مردم در نگاه آنها جز کیسه‌های پرپولی که باید خرج آلاف‌وعلوف آنها را فراهم کنند، نبوده‌اند. مردم برای آنها فقط تا جایی مردم بوده‌اند که به کنسرتهای رنگارنگشان بروند و پول خرج آنها کنند و دریغ که حتی آنها کلامی از حق مردم و حقوق و آزادی آنها سخن گفته باشند. و راستی که مرضیه چه زیبا آنها را برای همه عمرشان و همه ادعاهایشان به چالش کشید و مشتهای توخالی آنها را برای همیشه باز کرد. و هنر برای مردم را با زندگی پربارش معنا کرد. روحش شاد. که وصایایش برای حمایت و پشتیبانی از مقاومت و بچه‌های صبور، مظلوم و مقاوم اشرف، جای هرگونه نرمند بازی را برای مدعیان مسدود کرد. باز هم عروجش را با سینه‌ای بغض‌آلود تسلیت می‌گویم.

در خاکسپاری شکوهمندش یادتان باشد که مرا هم آنجا حاضر بدانید و وقتی برایش فاتحه و قرآن می‌خوانید و بر مزارش گل نثار می‌کنید، شاخه گلی نیز از سوی من نثار کنید.
خدا یارتان. منتظر خبرهای خوبتان هستم.

سامان
۲۴مهر

شماره مجروحان حمله نیروهای عراقی به ساکنان اشرف به ۱۸نفر, از جمله زنان افزایش یافت

حمله به ساکنان اشرف- اطلاعیه شماره ۲

اطلاعیه دبیرخانه شورای ملی مقاومت ایران - شمار مجروحان حمله روز یکشنبه ۲۵مهر, نیروهای عراقی به ساکنان اشرف, به ۱۸تن از جمله تعدادی از زنان بالغ شد. این حمله بعد از ظهر روز یکشنبه, در آستانه سفر مالکی به تهران, با شلیک گلوله و همچنین با چوب و چماق صورت گرفت. بر اساس گزارشهای دقیق از درون رژیم آخوندی که به دست شورای ملی مقاومت رسیده است این حمله به طور مستقیم به دستور شخص مالکی صورت گرفته است.
شلیک گلوله ها توسط واحد تحت فرماندهی ستوان حیدر عذاب ماشی صورت گرفت. او یک مأمور سرسپرده رژیم آخوندی است که تا کنون بارها ساکنان اشرف را مورد تهدید و تعرض و ضرب و شتم قرار داده است. عکس این مزدور و سربازان تحت فرمان او در حال شلیک ضمیمه است.
رهبران و نیروهای سیاسی عراقی اقدامهای جنایتکارانه نیروهای وابسته به نخست وزیری عراق را قویا محکوم نموده و از آن ابراز انزجار کرده اند. دبیر کل جنبش ملی عراق, دکتر صالح مطلک طی اطلاعیه یی «اقدام جدید نیروهای امنیتی عراقی علیه ساکنان اشرف و برقراری مواضع جدید نظامی در داخل کمپ خالی از سلاح و همچنین استفاده از سلاح برای ضرب و شتم و ایجاد رعب و وحشت را اعمالی تحریک آمیز و پیش پرداخت مالکی برای دیدار قریب الوقوع وی از تهران توصیف نمود».

دبیرخانه شورای ملی مقاومت ایران
۲۵مهر۱۳۸۹ (۱۷ اکتبر ۲۰۱۰)

تصاویر حمله نیروهای عراقی به مجاهدین در اشرف

بنا به اطلاعیه دبیرخانه شورای ملی مقاومت ایران، حمله نیروهای عراقی روز یکشنبه, در آستانه سفر مالکی به تهران, با شلیک گلوله و همچنین با چوب و چماق صورت گرفت. بر اساس گزارشهای دقیق از درون رژیم آخوندی که به دست شورای ملی مقاومت رسیده است این حمله به طور مستقیم به دستور شخص مالکی صورت گرفته است.

شلیک گلوله ها توسط واحد تحت فرماندهی ستوان حیدر عذاب ماشی صورت گرفت.

خبرهای مرتبط:

شماره مجروحان حمله نیروهای عراقی به ساکنان اشرف به ۱۸نفر, از جمله زنان افزایش یافت

در آستانه سفر مالکی به تهران، نیروهای عراقی به مجاهدین در اشرف حمله و ۱۰ تن را مجروح کردند

در آستانه سفر مالکی به تهران، نیروهای عراقی به مجاهدین اشرف حمله و ۱۰ تن را مجروح کردند

بعدازظهر امروز (یکشنبه ۲۵مهر)، در آستانه سفر مالکی به تهران، نیروهای عراقی، با شلیک گلوله و هم‌چنین با چوب و چماق به مجاهدین اشرف حمله کردند و ۱۰تن از آنان را مجروح و مصدوم نمودند. این یک پیش‌پرداخت به آخوندهای خونخوار حاکم بر ایران روز قبل از سفر مالکی به تهران است. مالکی که برای حفظ منصب نخست‌وزیری با مخالفت گسترده داخلی و منطقه‌یی و بین‌المللی مواجه است، بیش از پیش به خدمتگزاری و خوش رقصی برای رژیم آخوندی روی آورده است. این اقدام جنایتکارانه زمانی روی داد که نیروهای عراقی در یک عمل تجاوزکارانه یک برج دیدبانی جدید در قسمت شمالی اشرف نصب کردند. شماری از ساکنان که در مناطق اطراف حضور داشتند، نسبت به این اقدام غیرقانونی اعتراض نموده و خواستار توضیح شدند. در پاسخ، نیروهای عراقی به فرماندهی سرهنگ دوم لطیف عبدالامیر هاشم العنابی و سروان احمد حسن خضیر و ستوان حیدر عذاب ماشی با چوب و چماقهایی که از قبل آماده کرده بودند به ساکنان حمله‌ور شدند.

حیدر عذاب یک مأمور سرسپرده رژیم آخوندی است که تا‌کنون بارها ساکنان اشرف را مورد تهدید و تعرض و ضرب‌وشتم قرار داده است. این نیروها به خودروهای ساکنان نیز حمله کرده و شیشه‌های شماری از این خودروها را شکستند و به آنها آسیب زیادی وارد کردند. لطیف عبدالامیر به صراحت اعلام کرده است دستور تمامی این اقدامات سرکوبگرانه را از کمیته سرکوب اشرف مستقر در نخست‌وزیری عراق و مزدوری به نام صادق از دفتر نخست‌وزیری دریافت می‌کند.
این اقدام جنایتکارانه در حالی است که روز ۱۳ اکتبر، در پاسخ به اعتراض مقامات ملل ‌متحد و نیروهای آمریکایی، «یک منبع مسئول در نیروهای امنیتی دست اندرکار حفاظت از قرارگاه اشرف… اعلام کرد نیروهایش قصد حمله به این قرارگاه را ندارند» (اصوات العراق).

اقدام تجاوزکارانه روز یکشنبه و مجروح و مصدوم کردن ۱۰ تن از ساکنان اشرف یکبار دیگر نشان می‌دهد نیروهای عراقی نه تنها صلاحیت حفاظت از ساکنان اشرف را ندارند، بلکه خود در حکم قاتلان آنها به حساب می‌آیند. چیزی که ضرورت استقرار نیروهای آمریکایی و تیم ناظر دائمی یونامی در اشرف را مضاعف می‌کند.

مقاومت ایران ضمن هشدار نسبت به تأخیر در این اقدامهای ضروری، بر مسئولیت نیروهای آمریکایی در حفاظت ساکنان اشرف در چارچوب معاهدات بین‌المللی و قرارداد این نیروها با یک به یک ساکنان اشرف تأکید می‌کند.

دبیرخانه شورای ملی مقاومت ایران
۲۵مهر۱۳۸۹ (۱۷ اکتبر۲۰۱۰ )

مراسم خاکسپاری مجاهد صدیق صادق سبزی خباز ـ برلین

گورستان گتو در برلین، روز چهارشنبه شاهد به خاک خفتن مجاهدی نستوه بود. صدها تن از یارانش با غمی جانکاه صادق سبزی خباز را تا خانه ابدیش همراهی کردند.

مراسم خاکسپاری مجاهد صدیق صادق سبزی خباز با شرکت صدها نفر از اعضا و هواداران مقاومت و یاران مجاهدین خلق ایران که از شهرها و کشورهای دور ونزدیک برای وداع با صادق آمده بودند روز چهارشنبه ۱۳ اکتبر با شکوهی بی مانند، برگزار شد.

پیکر صادق طی مراسم باشکوهی تشییع شد و پس از ادای نماز به خاک سپرده شد. آرم پرافتخارمجاهدین خلق ایران و پرچم ایران، برروی مزار وی جلوه ای چشمگیر داشت.
دسته گل های اهدایی رئیس خانم مریم رجوی،جمهوربرگزیده مقاومت و خواهرمجاهد مژگان پارسایی، خانم زهرا مریخی، خواهر مجاهد صدیقه حسینی و مجاهدان اشرف و سایر مسولین و اعضا و مسئولین سازمان و شورای ملی مقاومت تزئین بخش مزار شد. همچنین دسته گل هایی از طرف جوامع ایرانی مقیم آلمان اهدا گردید.
پس از مراسم گلباران برخی از یاران و همرزمان صادق سخنانی به یاد او گفتند.



مهران نوذری:
هرگز نمیرد آنکه دلش زنده شد به عشق – ثبت است بر جریده عالم دوام ما
خواهران و برادران / یاران مقاومت
گردهم آمدیم تا یاد و خاطره مجاهدی را گرامی بداریم که بعد از سه دهه مبارزه با رژیم ضدبشری به رفیق اعلی پیوسته است.
مجاهدت قهرمانانه و روحیه رزمنده و لبخندهای صادق هیچگاه – حتی در سخت ترین شرایط – از لبهای مهربان او محو نمی شد.
عشق پاکش به خواهر مریم و اشرفیان، همواره در خاطره ها تا جاودان باقی می ماند. امروز ما در آخرین وداع با صادق هر چند پیکر او را به خاک می سپاریم، ولی یادش را در قلبهایمان زنده نگه میداریم و با او عهد و پیمان می بندیم که همچون او اشرف نشان مبارزه کنیم.
درود بر روان پرفتوح مجاهد اشرفی صادق
سپس پیام خانم مریم رجوی، رئیس جمهور برگزیده مقاومت توسط دکتر معصومه بلورچی، نماینده شورای ملی مقاومت ایران در آلمان قرائت شد.
سپس آقای محمد علی توحیدی، طی سخنانی به مروری بر زندگی مبارزاتی صادق پرداخت.



آقای محسن عضدانلو که در ۶ سال اخیر و سالهای بیماری و درد، همچون پدری مهربان، یار و مونس صادق و مرهم دردهایش بود، با سخنانی که از عمق جانش بر می خاست، حاضران را تحت تأثیر قرار داد:

درگذشت فرزند دلبندم محمد صادق سبزی خبازرا به مرادم مسعود، خواهرمریم، خواهر مژگان،خواهر زهرا، خواهر صدیقه و به اشرفیان و به همه مجاهدان در سراسر جهان و خانواده مقاومت، به خانواده محترم سبزی خبازوبرادرزاده اش نادر در شهر اشرف از صمیم قلب و جانم تسلیت می گویم.
یادش گرامی، روحش شاد و راهش پررهرو باد.

البته فقدان وی برای من و همه ما دردناک است، بخصوص برای من چون یک فرزند و یک مجاهد خلق را ازدست داده ام . اناالله و اناالیه راجعون.
ولی اجازه بدهید که من امروز اینجا به عنوان یک شاهد صحبت کنم.
شاهد یک مجاهد اشرفی با بیماری سخت.
صادق باورکن آرمانهای و ارزشهایی را که تو در تمام طول زندگیت برایشان مبارزه می کردی و یک لحظه از آن غافل نبودی حتی در بستر بیماری و شرایط سخت همچنان سرمشق و راه و روش زندگی ما خواهد بود و تا پای جان به آن متعهد هستیم.
من این شانس را داشتم که مدت ۴۵ سال در کنار و در خدمت مجاهدین باشم و آرزو می کنم که تا لحظه وداع ازاین دنیا این راه را ادامه دهم.
ولی باید بگویم در این ۶سالی که افتخاردرخدمت و درکنارصادق بودن راخدابه من عطا نمود، بدون کوچکترین مبالغه درخشانترین و پرافتخارترین دوران عمر ۶۸ساله من می باشد و از این بابت بی نهایت سپاسگزار و شکرگزار هستم.
براستی صادق یک مجاهد صدیق وتمام عیاربود.
دو عنصر اصلی فدا وصداقت که سرمشق هر مجاهد باید باشد از سالها قبل و بخصوص طی این ۶سال درهرلحظه دروجود اونمایان بود.
اگردوران بیماری صادق عزیزیم را بخواهم بطورخلاصه بیان کنم، باید بگویم که دراین شعارهای اشرف خلاصه می شود. بیا بیا گفتن به سحتی ها و جنگیدن و بازهم جنگیدن و واقعا بیماری را از رو بردن، مهم این بود که او خسته نشد بلکه ازجنگ و مبارزه خودش انگیزه می گرفت و هر روز اورا شادابتر و شاد ابتر و برای مبارزه با سختی هها مصم تر می دیدم.
او علیرغم اینکه مستمرا در بیمارستان بود ولی هرکز از تلاش برای جنگیدن بارژیم غافل نبود و از هرفرصتی برای انجام کاری که در توان داشت برای مقاومت استفاده می کرد.
ولی من باید به یک واقعیت دیگرگواهی وشهادت بدهم صادق از آنرو جنگنده بود که وصل به اشرف بود.
وصل به اشرف بود نه فقط چون یک مجاهد بود و آرزویش رفتن به اشرف بود و در واقع با اشرف و اشرفی ها زندگی می کرد، بلکه مهمتر اینکه وی درموضوع بیماریش نیز ازاشرف الهام می گرفت و همیشه می گفت من از اینکه اینجا تمامی امکانات برای معالجه ام به بهترین وجه آماده است ولی خواهران و برادران بیمارم در اشرف در نتیجه محاصره و ستم رژیم و مزدوران عراقیش ازمی نیمم ها محرومند، شرم زده و بدهکار اشرف هستم.


آری من به چشم خود دیدم که حتی در موضوع بیماری، خواهران و برادران اشرفی بیمار، الهام بخش او در ایستادگی بودند، راستی به نظر من زندگی مجاهدین و اشرفی ها و اشرف نشان ها همه اش حماسه است.
حماسه ای که مبنا و زیر ساخت همه آنها پایداری و بازهم پایداری و بازهم پایداری است.
و این چنین است که رژیم حتی ازپیکر شهدای مجاهدین می هراسد و تمامی رژیمش را برای مقابله با مجاهدین در سراسر جهان کوک کرده است.
آری اینچنین بود که این نسل علیرغم تمامی سختی ها و فدیه ها و قربانی ها ایستاده و مانند درختی روئیده ازپاکی و پاگیزگی رشد می کند و هر روز از روز قبل قوی تر و متحدتر.
و متقابلا دشمن مجاهدین و مردم یعنی رژیم مثل کلمه ای خبیث وزشت و پلید و بی ریشه و هر روزدرحال فروپاشی والبته جززشتی و پلشتی ببارنیاورده است و به همین دلیل بدون شک پیروزی سرانجام نسل مقاومت و مجاهدین و شکست وسرنگونی در انتظار رژیم و همه کسانی است که سرنوشت خودشان را به این رژیم وصل کرده اند.
فکر می کنم مشیت خدا بر این قرار داشت که صادق روزهای اخر زندگی اش بعد از ۶سال دوری از سازمان و تشکیلات باید در کنارخواهران و برادران و سازمانش قرارگرفته باشد و در لحظه وداع خوشا به سعادتش که از این ابتلا و آزمایش بزرگ، پاکیزه و سربلند عبورکرد.

استاد جلال گنجه ای، یار دیرین صادق بازهم از ویژگی های انسانی و انقلابی صادق گفت:
امروز قصد دارم که چند نکته بسیار مهم را در این رویداد خدمتان عرض کنم من کمان می کنم که با صادق ۳۰ سال بود که رفاقت داشتم. صادق ریز زندگیش را برای من تعریف کرده بود. همه تحولات و اتفاقات و برخی نامه هایی که نوشته بود که من تعدادی از آنرا خوانده بودم، یک چیز نمادین در این برادر و آن چیزی که در همه خواهران و برادرمان داریم که حالا با نام اشرف به صورت نمادین مطرح می کنیم هر چه هست عناصر فوق قهرمان است.که کلمه قهرمان کفاف بیان وضعیت آنها را نمی دهد. ولی یک چیز نمایدن در صادق چشم من را می گرفت و لبخندهای او را من نزد خود این چنین تفسیر می کردم. شاید شما بدانید که صادق در همه عمرش بیمار بود.و نقص عضو داشت و شرایط سلول او را تبدیل کسی به آن وضعیتی که شاهد بودید. و شما تصور بکنید با این بیماری مادر زاد چنین آدمی تصمیم می کیرد که مبارزه حرفه یی و انقلابی را برگزیند و آنهم از نوع مجاهدیش را.
شما می دانید که مبارز حرفه یی انقلابی در قرن بیستم کم نبوده است ولی همین جامعه بی طبقه توحیدی را که هماکنون آنها ساخته اند و کسی برای خودش چیزی نمی خواهد و نمی تواند که برای خودش بخواهد و اصلا متناقض می شود و نشاطش را از دست می دهد اگر که بخواهد. من لبخند های صادق را اینطور تعبیر می کنم که او هر لحطه که بخودش فکر می کرد چون هیچ فرد با تقوایی هیچگاه از خودش غافل نیست، آری هر لحظه که به خودش فکر می کرد می دانست که پیروز شده و بر بیماری پیروز شده و در مبارزه پیروزمندانه پایدار است. گویا که در صحنه مبارزه سیاسی، محاصره باشد، ۱۷ ژوئن باشد و از دست دادن عزیزان در فروغ باشد و یا صحنه پیروزمندانه عملیات چلچراغ باشد.

ولی این انسان که برخلاف عرف متداول ادمها بر خودش پیروز شده بود اگر زندگی اش را در یک کلام بخواهیم خلاصه بکنیم مثلا نام فامیلی صادق به جای سبزی خباز صادق مطلقا پیروز باشد، درست، خوب این تا اینجا، برداشت من و تحلیل من، نخیر تحلیل من بلکه برداشت و تجربه روزانه من به خصوص ۳۰سال که در سالهای قبل از ۲۰۰۰ با صادق هم تیم بودیم، اصطلاح هم تیم را که می دانید، روزانه با هم کار می کردیم، من این را مشاهده کردم بگذارید گفته باشم که می دانید هم تیمها بهم انتقاد می کنند و من بارها توسط صادق انتقاد شدم این را حتما به حساب پاداشهایی که خداوند به او خواهد داد باید نوشت، و من هیچ وقت یادم نمی اید که از انتقاداتش گزیده شده باشم، و معمولا به یاد این اموزش غریب و عجیب و بزرگ از امام باقر که می فرمود لابد شنیدید که می فرمود دوست داشتنی ترین دوستان کسانی هستند که عیبهای مرا به من هدیه می کنند یعنی عیبهای مرا می گذارند کف دستم نه مثل کادوهایی که ما عادت داریم به همدیگر می دهیم.

ما همه بارها از برادر بزرگوارمان شنیدم که اشرف نقدینه بزرگ ملت ایران، همه لابد این را شنیدید.
ببینید که ما در رابطه با ایرانی صحبت می کنیم که فعلا ۷۳ میلیون جمعیتش هست، ۶۰درصد باسوادهایش بیکارند، چند میلیون معتاد دارد، خود رژیم می گوید، موج ازحساب در رفته فحشا، زنان در هم شکسته شده، هست هیچی به سامان نیست بقیه هم بطوری که پزشکان اظهار نظر می کنند چیزی حدود ۸۰درصد جمعیت ایران اسیب دیدگان روانی هستند، خوب من حالا به عنوان یک ایرانی از شما پیشتازان فردای بزرگ فردای که قرار است این نقدینه مسله حل بکند چطور و کدام سرمایه ما چه طوری ایران را دوا خواهیم کرد؟ اگر بخواهیم به اجمال بگویم می گویم با صادق بایک نسل صادقی که مرکز و حواشی اش رانگاه بکیند چند ده هزار نفرهستند یعنی با شما با کسانی که پیروزی را پیروزی را نه به مفهومی که در کتاب لغت نوشتند معنی می کنند یعنی پیروزی یک لشکر بر یک لشکر، پیروزی را پیروزی بر خویشتن بر درماندگی خود برکم گذاشتن خوب بر کوتاهی خود بر جهل خود این جا جستجو می کنند و در نتیجه دائما از وجودشان بشارت پیروزی لبخند پیروزی به مردم ساطع می شود و کمر شکسته ها می توانند کمر راست کنند، دل شکسته ها می توانند بر دلشان مرحم بیابند،

آیا ما سرمایه کافی برای پیروزی را داریم یا نداریم ؟اصلا سوال ریزتر بکنم ؟آیا ماصادق را ازدست دادیم الان زیرخروارها خاک گذاشتیمش ولی همین الان کدام ما هست که یک مدار انگیزش احساس زندگی احساس مسولیت از او به وام نگرفته باشد ؟
اگر صادق احیا کننده، مرده هست لطفا به من نشان بدهید زنده کجاست؟ یک. زنده در عالم به من نشان بدهید. از ما سروهایی به برگ ریزان می افتند ولی کسی نخواهد مرد


ترجمه سخنان آقای سیمرمن، رئیس دفتر حقوق بشر برلین و عضو کمیته آلمانی همبستگی برای ایران آزاد


ما یاد صادق سبزی خباز را گرامی میداریم که سلامتی و جان خود را برای آزادی و دمکراسی هدیه کرد. ما امروز او را در اینجا، در سرزمین یک کشور دمکراتیک بخاک می سپاریم. و البته او در تبعید بخاک سپرده میشود. او نتوانست ثمره کارهای خودش را دیگر درو کند.
من خودم به نسلی تعلق دارم که در کشور دمکراتیکی بنام آلمان بدنیا آمده است. و من از میلیونها زن و مردی قدردانی میکنم که جان خود را فدا کردند تا من امروز در چنین کشوری بتوانم زندگی کنم و نسلهای آتی ایرانیان نیز از این مرد درستکار و به بسیاری زنان و مردان درستکار که جان و سلامتی خود را در مبارزه علیه فاشیسم و برای دمکراسی قربانی کرده اند، سپاسگزار خواهند بود. آنها سپاسگزار این خواهند بود که چنین زنان و مردانی وجود داشته اند.
من قول می دهم – از جانب خودم و همچنین از جانب شما – که ما به این راه و به این مبارزه ادامه خواهیم داد. ما به حفاظت از اشرف ادامه خواهیم داد. و تو یک اشرفی واقعی بودی. سرزمین های زیادی در خاورمیانه نیست که در آن برای آزادی و دمکراسی مبارزه می شود. و از اینرو ما باید از این سرزمین های معدود حفاظت کنیم. ما باید به شما کمک کنیم و یاور شما باشیم تا بتوانید به کشورتان بازگردید و در آنجا در آزادی و دمکراسی زندگی کنید. چیزهایی که برای آنها مبارزه کرده اید.




سخنان بهرام مودت، عضو صاحب نام و برجسته تیم ملی فوتبال ایران در دهه های گذشته و عضو شورای ملی مقاومت ایران
برای من خیلی سخت است که با یک مجاهد از یک انسان پاک از یک انسای که حماسه افرید وداع بکنم به خاطر این با تمام قلبم به صادق عزیزو پاکبازسلام می کنم، سلام به اراده اش سلام به خنده اش و سلام به راهش باشد که این لیاقت را داشته باشم که همواره نامش راهمراه داشته باشم و بتوانم در کنار دوستان به راهش ادامه بدهم.

سخنان مهرداد هرسینی از یاران قدیمی و فعال مقامت ایران درآلمان و از یاران صادق
به جستجوی تو
بردرگاه کوه می گریم، بردرگاه دست و بردرگاه علف
به جستجوی تو
درمعبربادها می گریم
درچار راه فصول،
درچارچوب شکسته پنجره ای
که آسمان ابرآلوده را
قلبی کهنه می گیرد.
... به جستجوی تو

دوستان و یاران مقاومت
امروز نه درغم بلکه دراحترام به ازدست دادن مجاهدی عزیز از تبار اشرفیان نشسته ایم،
برایش و به روح پرفتوحش، به لبخندهای زیبایش، به صداقتش و صبر و استقامتش دربرابر ارتجاع افسارپاره کرده ای ولایت فقیه و به ویژه به مجاهد زیستن و مرگ پرافتخارش سلام و درود میفرستیم.
تسلیت میگوییم به رهبرای عقیدتی اش، برادر بزرگوارمان مسعود و خواهرگرامی امان مریم که صادق درلحظه لحظه زندگی اش از آنان یاد میکرد.
به اشرفیان و تمامی یاران، دوستان و همراهان و اعضا خانواده ی بزرگ مقاومت و به خواهران و برادرانمان درشهر برلین تسلیت میگوییم و برایشان صبر وپیروزی آرزومندیم.
به خطه داغ خوزستان و مردم دلیر اهواز که صادق از میان آنها برخاست و به ایلغار خمینی و آخوند های خمینی و آخوندهای ضدایرانی نه گفت، سلام و تسلیت داریم.
سخن از چهره ای مهربان و لبخند پرصفا و صمیمیت صادق به میان آمد. همان لبخندی که درفردای آزادی ایران زمین، درچهره ای کودکان فقر و کودکان کار، درچهره زنان و مردان رنج کشیده و شکنجه شده، درچهرها زندانیان سیاسی رها شده، درچهره بازماندگان و خانوادهای شهدای راه آزادی و درلبخند اقوام و پیروان مذاهب و ملیت های رنگارنگ ایران، یقینا وصدباریقینا آن را خواهیم دید.
ما به این سخن ایمان داریم، چه باشیم و چه نباشیم، زیرا درآن راز و رمز طبیعت و تکامل نهفته است.

مهدی ملک محمدی از یاران فعال مقاومت درآلمان و از دوستان نزدیک صادق، به ذکر چند خاطره از صادق بسنده کرد.

گفتنی ها را استادان و دوستان همه گفتند من فقط می خواهم چند خاطره از برادرمان صادق بگویم
ما در شهرمان اوائل با کلن کار می کردیم، از آنجا با ما تماس می گرفتند منجمله برادر صادق بعد از صحبت تلفنی ما یک روزی به کلن رفته بودیم، شخصی امد خودش را معرفی کرد جوان خنده رو و بسیار با محبت، فکر می کردم چندین ده سال است که این جوان و این شخص را به خیر و خوبی می شناسم و تا موقعی که در بین ما بود وقار بود و متانت یک روزی حدود دو سه سال پیش در کلن در بهشت زهرا آنجا سالگرد صدیقه مجاوری بود رفته بودیم این برادر صادقمان امده بود روی چرخ نشسته بود بعد که قطعه را ترک کردیم رفتیم جای دیگر یک نفر از او خواست که یک مقدار بایستاد ما همه ایستاده بودیم که ببینیم که چه کار می کند اینقدر اعتماد به نفس داشت اینقدر استوار بود که ایستاد و راه رفت با آن حالت می خندید ماها که ایستاده بودیم انگار ما مریض بودیم و او سالم، همه برایش کف زدیم، استاد گفتند صادق بدنش آن زیر است ولی زنده آنجا نشسته من می خواهم به او بگویم که برادر صادق آن اتشی که تو با آن دستت را گرم می کردی و اینقدر استقامت داشتی آن اشرف همیشه زنده است و مطمئن باش که این رژیم را سرنگون می کند و این خنده ای که تو همیشه به لبهایت داشتی را به لبهای مردم ایران خواهد برد.
درود به صادق.

سخنان حمید معاصر از از یاران فعال مقاومت ایران درآلمان
بسم الله الرحمان الرحیم
انا لله و انا الیه راجعون
از پیش خدا امده ایم و دوباره نزد او باز می گردیم یابقول زنده یاد صمد بهرنگی، معلم آزاده و انقلابی که می گوید مهم نیست که در چه زمانی و مکانی و چه نحوی از دنیا می رویم مهم اینستکه مرگ یا زندگی ما چه اثری بر زندگی دیگران باقی می گذارد.
آری برادر صدیق و مجاهد اشرفی برادر صادق سبزی خباز به رفیق اعلی پیوست. بعد از تحمل اینهمه سختی و بیماری جانکاه که مدت ۶ سال با روحیه شگفت انگیز مجاهدی جنگید و خم به ابرو نیاورد و همچنان امیدوار و سر زنده بود. او درست است که از نظر فیزیکی دیگر نزد ما نیست ولی عزم او و مقاومت بی نظیر او با شرایط سخت و دشوار آن درسی است که این بزرگوار مثل هر مجاهد سرافراز به یادگار گذاشت. برماست به عنوان برادران و خواهران دوستان همرزم وی از او درس استقامت یاد بگیریم و در مواجه با مشکلات سخت مبارزه از الگوی پایداری او و دیگر رفتگان مجاهد خلق همچون مادر کوشالی ها و خواهر پروینها که اخبرا به دیار اعلا پیوستند، بیاموزیم. آنها در رزم و ایستادگی ما زنده اند و هیچوقت فراموش نمی شوند. بگذار جسم و جان خفته مجاهد خلق در غربت در هر نقطه مجان سند باشند برای مبارزه برای سازمان مجاهدین خلق در اقصی نقاط جهان
با درود به جمع شهد
درود بر رجوی


دکتر کریم قصیم، مسئول کمیسیون محیط زیست شورای ملی مقاومت، پیامی داده بود که توسط یکی از یاران صادق قرائت شد

از خبر غم انگیز فوت هم رزم عزیزمان صادق سبزی خباز مطلع شدم. از سکته چندباره او، عواقب آن و از دردهای ناشی از نقص عضو او باخبر بودم. در سالهای اخیر، بارها او را هم در آلمان و هم در پاریس دیده بودم: صادقِ رویِ صندلی چرخدار، حاضر در تمامی گردهمایی های مقاومت، با چشمانی که همیشه از شوق برق میزدند، و با تبسمی بر لب که خاص او بود. همواره میخواست از طریقی امید و اراده برای مبارزه کردن را نشان دهد و این نیروی نافذ او هربار من را درمی ربود و اینگونه بود که همواره او را درآغوش کشیده، می بوسیدم.
اکنون او از دردهایش رها شده، اما با اینحال ما را اندوهی بزرگ فرا گرفته است.
صادق از میان ما رفت، اما یاد او و رسم مبارزاتی او همچنان باقیست.
من به شما و همه دوستان حاضرمان در برلین عمیقا تسلیت میگویم.
صادقِ عزیز، مبارزه ادامه دارد.
۲۰ مهر ۱۳۸۹، کریم قصیم

سخنان جواد دبیران، از اعضای کمیسیون خارجه شورای ملی مقاومت
اگر اجازه دهید میخواهم دو جمله هم از درونم و از قلبم بگویم، رو به صادق عزیزم که سالیان با او بودم،
با درود و سلام به صادق، به مجاهد خلق، مجاهد صدیق، مجاهد اشرفی، صادق سبزی خباز، برادر مجاهدم که هیچگاه چهره روشنش، چهره درخشانش، برق چشمهایش، قلب نازنینش، احساسات پاکش و لبخندش از ذهنم و از خاطرم نمیرود. میخواهم فقط بگویم که صادق میخواهیم با تو در این روز وداع عهد ببیندیم که راه و رسم تو که مثل یک مشعل در دل هر کدام از ما و در دل من روشن کردی، ما این را ادامه خواهیم داد در جمع مان، در جمع مجاهدین، همان مجاهدینی که تو در وصف شان گفتی اگر از نعمت راه یافتگی برخوردار باشند، حتی جمع سه نفره شان از ظرفیت و توان رهبری برخوردار است. و توخودت ازاین نعمت برخوردار بودی و تو خودت اینرا پاس داشتی با رزم روزمره ات، با جنگ روزمره ات، و ما این را دیدیم و روحیه شاد و بشاش و بالایت نشان دهنده همین رزم بی پایانت بود. این رزم تو ادامه دارد.
درود بر صادق



نگاهی به زندگی و مجاهدت قهرمانانه
مجاهد صَدیقِ اشرفی، محمد صادق سبزی خباز
مجاهدی والاقدر که۳۱سال در راه آزادی مردم ومینهش جنگید،درسیر فدا و صداقت و تعالی انسانی و درراستای آرمان جامعه بی طبقه توحیدی، طی طریق کرد و در اوج سرفرازی با پایداری اشرف گونه به دیار رفیق اعلا شتافت.
در واپسین دم حیات، بعد ازسالها مقاومت دربرابر ابتلای بیماری نوشت:
همواره از ته قلب شرمنده و وامدار رزمندگان قهرمانمان و بیمارانمان دراشرف هستم که برای حتی یک ویزیت ساده دچار آن مشکلات و دست بستگیها هستند . فکر می کنم این احساس بدهکاری و جلوی چشم داشتن وضعیت خواهران و برادران بیمارم در اشرف باعث تنظیم من رو به تشکیلات و سازمان پر افتخارم خواهد شد .
از خداوند می خواهم که شرف عضویت در سازمان ، انجام وظیفه در آن و در انتها مرگ یا شهادت پر افتخار در کسوت یک مجاهد تحت رهبری برادر مسعود و خواهر مریم را بمن عطا فرماید . آرزویم اینست که بر سنگ مزارم شعار پیش به سوی جامعه بی طبقه توحیدی و عنوان مجاهد حک شود .
ربنا انک سمعنا منادیا ینادی للایمان فامنا ربنا فغفر لنا ذنوبنا و کفر عنا سیئاتنا و توفنا مع الابرار
خداوندا ندای فراخواننده ات به راه مجاهدین و ایمان به تو را ( بیش از سی سال پیش ، از سال ۵۸ ) شنیدم و به این راه تحت راهبری برادر مسعود ایمان آوردم پس از کم و کاستی هایم در گذر و خطاهایم را بپوشان و مرا در کسوت مجاهدین جزو ابرار و نیکوکارانت قرار بده
۲۲ شهریور ۱۳۸۸
مجاهد خلق محمدصادق سبزی خباز»
مجاهد خلق محمد صادق سبز خباز که این چنین ابتلای بیماری را به میدانی برای نبرد وپایداری تبدیل کرده بود، از ابتدای مجاهدتش، روحیه رزمنده در برابر بیماری داشت.
در اثر زندگی طولانی مدت در زیرزمین در شرایطی که خمینی دژخیم به نسل کشی مجاهدین پرداخته بود، دچار عارضه خمیدگی و قوز پشت شد و این دشواری ۳ دهه بدرازا کشید، اما بر روحیه رزمنده وجنگنده او نه تنها تاثیری نداشت بلکه درگیری با همین ابتلا راهم به میدانی برای نبرد تبدیل کرد و سرانجام در ۷سال گذشته، آزمایشی شگفت از سر گذراند.

آری ، او مجاهدی بود یگانه با آرمان جامعه بی‌طبقه توحیدی که هزاران کیلومتر دور از قرارگاه و خانه اصلی خود ، اشرف، حقیقتاً اشرفی بود
صادق، ۱۳۳۸، در اهواز دیده به جهان گشود. وقتی که انقلاب ضدسلطنتی شروع شد، او دانشجوی رشته پزشکی دانشگاه جندی شاپور بود. از همان جا به راه و آرمان مجاهدین گرایید و برای آزادی مردمش قدم در مسیری گذاشت که تا آخرین لحظه حیاتش در پانزدهم مهرماه به آن وفادار بود. به عهدی که با خدا و خلق خود بسته بود و به پیمانی که با راهبری آرمانی‌اش داشت.

بعد از سی خرداد ۱۳۶۰ و شروع مقاومت عادلانه، مدتهای مدیدی تحت تعقیب بود و در شرایط سختی دوران مخفی را سپری کرد. همین دوران منشاء بخشی از بیماریهایی بود که او را سال‌های سال رنج می داد.
شرایط پس از سی خرداد مدتی باعث قطع ارتباط او شد، ولی او امکانات مناسب را فراهم کرد و مشتاقانه خود را به سرچشمه آرمانی اش وصل کرد.
در سالهای طولانی و پربار فعالیتاش در سازمان، صادق همواره چندین مسئولیت را همزمان به عهده داشت و در همه آنها با حساسیتی تحسین برانگیز پاسخگوی همه خواهران و برادرانش بود. خلاقیت، پشتکار، تعهد همیشگی او به انجام دقیق مسئولیت‌هایش تحسین همه دوستان و یارانش را بر میانگیخت.
با این همه آنچه شخصیت صادق را برای همه ما برجسته می‌کند، چهره همیشه خندان، روحیه مقاوم، سرزندگی و شادابی او در عین ابتلائات سخت و بیماریهای متعدد و درون پر درد و رنجش بود.
شش سال پیش وقتی که صادق دچار یک سکته سنگین شد، قدرت راه رفتن را از دست داد. پزشک معالج او، معتقد بود که از نظر پزشکی دیگر غیرممکن است که او بتواند توانایی راه رفتن را بازیابد. اما اراده تسلیم ناپذیر او در برابر بیماری باعث شد که بدون کمک گرفتن از کسی و حتی بدون عصا قدم بردارد و با پایی که به زحمت آن را روی زمین می‌کشید چند طبقه از ساختمان مسکونی اش را نیز در نوردد. راستی که این شبیه به معجزه بود. خود صادق در جمع خواهران و برادرانش، بارها رمز این توانایی را ایمانش به انقلاب درونی مجاهدین و اندیشه و ایمان خواهر مریم می‌دانست که هیچ ناتوانیای را برای انسان به رسمیت نمی‌شناسد.

او در بیمارستان، باتمام مشکلاتی که در بیماری داشت، به سایر بیماران کمک می کرد و حیرت پزشکان و کادر بیمارستان را برانگیخته بود.
با این روحیه رزمنده اشرفی درتمامی ارتباطاتش با دوستان ویارانش، مجاهدت و پیکار بی امان را ازخود ساطع می کرد والبته خودش همیشه می گفت نیروی مقاومت و رزم خودم را از خواهرمریم و انقلاب و آرمان او می گیرم و با این نیرو و به یاد خواهرمریم و یاران اشرفیم ایستادگی می کنم ومی دانم که با این ایستادگی رضایت و شادی آنها را باعث می شوم.

و بالاخره صادق آرزو و دعای قلبی خود را در آخرین نامه و پیام اش چنین بیان کرد:
:«…… از خداوند می‌خواهم که شرف عضویت در سازمان، انجام وظیفه درآن و در انتها مرگ یا شهادت پرافتخار در کسوت یک مجاهد تحت رهبری برادر مسعود و خواهر مریم را به من عطا فرماید.
و آرزویم این است که بر سنگ مزارم شعار «پیش به سوی جامعه بی طبقه توحیدی» و عنوان «مجاهد» حک شود».
به صادق می گوییم که حقیقتاً به آرزویت رسیدی، خدای بزرگ دعا و کلمات‌ات را شنید و پاسخ گفت و رستگار و سربلند شدی.
به چنین گوهر بی بدیلی افتخار می‌کنیم و بدون اینکه سوز جگرمان را در فقدان او پنهان کنیم، به او می‌گوییم روحت شاد!
سلام و درود بر مجاهد صدیق صادق سبزی خباز
سلام بر او روزی که زاده شد،
سلام بر او روزی که به صفوف پاک مجاهدین پیوست،
و سلام بر او در روزی که به سوی رفیق اعلی پر کشید.

ما گلهای خندانیم فرزندان ایرانیم

نصب تراکت بمناسبت درگذشت بزرگ بانوی هنر ایران ـ تهران...

مرضیه ـ اشرف؛ ترانه‌ای که اجرا نشد.

مرضیه، حکایت موسیقی ۱۰۰سال اخیر ایران

wie wald مثل جنگل

بانوي هنرايران خانم مرضيه درگذشت -21 مهر 1

Iran Marzieh Banooye Avaze

فیلم - کلیپیهای سیمای آزادی در گرامیداشت مرضیه Dargozashte Setareye Derakhshane Asmane Honare Iran Khanom Marzieh 21 Mehr 1389

دعوت دبیرخانه شورای ملی مقاومت از عموم هموطنان برای شرکت در مراسم تشییع پیکر خانم مرضیه بانوی هنر ایران

دعوت دبیرخانه شورای ملی مقاومت از عموم هموطنان برای شرکت در مراسم تشییع پیکر خانم مرضیه بانوی هنر ایران

روز دوشنبه ۲۶مهر، ۱۸اکتبر، مراسم تشییع و خاکسپاری مرضیه عزیزمان برگزار می‌شود. پیکرش را به خاک می‌سپاریم، اگر‌چه یاد او در قلبهای ما و صدای سحرانگیزش همواره در خاطره میهن و فرهنگ ما زنده و جاوید است. از عموم هموطنان دعوت می‌کنیم برای بزرگداشت بانویی که صدایش صدای ایران بود، در این مراسم حضور به‌هم رسانند.

مراسم تشییع، روز دوشنبه ۲۶مهر، ساعت ۹صبح، در میدان مقابل کلیسای نتردام اورسوراواز آغاز می‌شود. اتوبوس برای انتقال علاقمندان به شرکت در مراسم از ایستگاه راه‌آهن مری سوراواز به محل کلیسا از ساعت ۳۰ . ۸ آماده و دردسترس است.

کمیته برگزارکننده مراسم
دبیرخانه شورای ملی مقاومت
۱۳اکتبر ۲۰۱۰

ساعتهای حرکت قطار از گارد دونورد به مری سوراواز:
حرکت از گارد دونورد: ۱۹. ۸ ۴۹. ۸
رسیدن به مری: ۹ ۳۰. ۹

یادواره‌یی از یاد یک بزرگ مادر مجاهد - مادر كوشالي

دیدار خانم رجوی با بانوی هنر ایران شب قبل از درگذشت ایشان

گفتگو با خانم بدری پورطباخ ، رئیس دفتر خانم مرضیه - فیلم

Iran Salgarde Payvast Marzieh Be Moghavemat

Dargozashte Setareye Derakhshane Asmane Honare Iran Khanom Marzieh 21 Me...

Bote Chin, Marzie، بت چین، مرضیه

marzieh khoda koneh keh khabam nabareh allsolmusic

Marzieh - Kaveh e Mihanکاوه میهن - مرضیه

Iran Salgarde Payvast Marzieh Be Moghavemat Part 1

Iran Salgarde Payvast Marzieh Be Moghavemat Part 2

PERSIAN CONCERT MARZIEH OLYMPIA

Baharam, Marzieh بهارم دخترم، مرضیه

Marzieh - Nasim Farvardin

MOSAVAR, TAVALOD MARZIYE.تولد بانو مرضیه

نگاهی به دوران زندگی هنری پر بار بانوی آواز ایران خانم مرضیه.

Marzieh - Nasim Farvardin

Marzieh -.

Taranei Az Marzieh

در سوگ خاموشی عزیزی که صدایش هرگز خاموش نمی شود

دعوت دبیرخانه شورای ملی مقاومت از عموم هموطنان
برای شرکت در مراسم تشییع پیکر خانم مرضیه بانوی هنر ایران -
روز دوشنبه ۲۶مهر، ۱۸ اکتبر، مراسم تشییع و خاکسپاری مرضیه عزیزمان برگزار می شود. پیکرش را به خاک می سپاریم، اگرچه یاد او در قلبهای ما و صدای سحرانگیزش همواره در خاطره میهن و فرهنگ ما زنده و جاوید است. از عموم هموطنان دعوت می کنیم برای بزرگداشت بانویی که صدایش صدای ایران بود، در این مراسم حضور بهم رسانند.
مراسم تشییع، روز دوشنبه ۲۶ مهر، ساعت ۹صبح، در میدان مقابل کلیسای نتردام اورسوراواز آغاز می شود. اتوبوس برای انتقال علاقمندان به شرکت در مراسم ازایستگاه راه آهن مری سوراواز به محل کلیسا از ساعت ۸.۳۰ آماده و دردسترس است.

کمیته برگزار کننده مراسم
دبیر خانه شورای ملی مقاومت
۱۳ اکتبر۲۰۱۰

ساعات حرکت قطار از گارد دونورد به مری سوراواز :
حرکت از گارد دونورد: ۸،۱۹ ۸،۴۹
رسیدن به مری: ۹ ۹،۳۰

Marzieh ترانه سنگ خارا از بانوی آواز ايران، خانم مرضيه

Iran Salgarde Payvast Marzieh Be Moghavemat Part 1

مریم رجوی : سه روز عزای ملی در بدرود مرضیه همرزم و همراز سفر رفته

پیام تسلیت رئیس‌جمهور برگزیده مقاومت بمناسبت درگذشت بانوی هنر ایران ـ مرضیه

ستاره درخشان و بانوی هنر ایران مرضیه عزیزمان، والاترین گل سرسبد هنرمندان و پرچمداران هنر ایران در شورای ملی مقاومت ایران، امروز شعله‌های وجود ناآرامش‌ خاموش شد. اما صدای او که برای آزادی مردم ایران، برای رزمندگان آزادی و برای اشرفی‌ها خواند، هرگز خاموش نخواهد شد.

ای گل جلوه این بستان بودی
وصلت بر تن عاشق جان بودی
در آن پرتو لبخند شیرین
ای مه درد مرا درمان بودی

در فقدان دردناک همرزم و هم‌راز سفر رفته چه بگویم؟ به همین مناسبت سه روز عزای ملی اعلام می‌کنم. درگذشت دریغ‌انگیز او را به مردم ایران تسلیت می‌گویم که بیش از ۶۰سال است صدای سحرانگیز مرضیه جان و قلب‌شان را از زیبایی و لطافت انسانی لبریز کرده است. درگذشت او را به جامعه هنرمندان کشورم تسلیت می‌گویم. راستی که مرضیه سمبل اعتراض و شورش هنر ایران علیه فاشیسم سیاه ولایت فقیه بود. درگذشت او را به شورای ملی مقاومت ایران، به مجاهدین و اشرفی‌ها تسلیت می‌گویم. به‌خصوص به مسعود که بیش از هر کس گوهر آزادگی و وارستگی مرضیه را شناخت و از آن تجلیل کرد.

سلام و درود به مرضیه؛ بزرگ زنی شجاع و وارسته که شانزده سال پیش با پیوستن به مقاومت مردم ایران و با بذل حمایت و محبت بی‌دریغ، هنر را با آزادگی و کمال انسانی درهم آمیخت. چنین بود که تمام شهرت و محبوبیتش را در کفه مبارزه برای آزادی مردم ایران نهاد.
بر بالای تانکهای ارتش آزادی‌بخش ملی سرود مرگ ظالمان را خواند،
رودر روی آخوندهای زن‌ستیز صلای اذان سر داد،
به یاد سی هزار مجاهد و مبارز قتل‌عام شده، ترانه بخوان به نام گل سرخ را خواند،
در این هفت سال پایداری، براستی که همراه و همدل و هم‌زبان اشرفی‌ها شد.

براستی هم‌چنان که مسعود سالها پیش گفته است: «مرضیه رضایت خدا و خلق و عزت دنیا و آخرت را به دست آورد» و رستگار شد. فقدان او را به خانواده محترمش تسلیت می‌گویم. برای همگان صبر و شکیبایی آرزو می‌کنم و برای او از خدای بزرگ علوّ درجات مسألت می‌کنم

- مریم رجوی ۲۱مهر۸۹

مرضیه، بانوی هنر ایران، جاودانه شد

دبیرخانه شورای ملی مقاومت، با صدور اطلاعیه‌یی خبر درگذشت خانم مرضیه را اعلام کرد. در این اطلاعیه آمده است:
با کمال تأسف مطلع شدیم، خانم اشرف‌السادات مرتضایی، مرضیه، بانوی هنر و ستاره درخشان آواز ایران، مشاور هنری رئیس‌جمهور برگزیده مقاومت و عضو شورای ملی مقاومت، پشتیبان استوار و یار دیرین رزم‌آوران سرفراز آزادی در شهر اشرف، ظهر امروز پس از مدتها مبارزه بی‌امان با بیماری سرطان، در سن ۸۶سالگی در بیمارستان آمریکاییهای پاریس بدرود حیات گفت و به دیدار رفیق اعلی شتافت.
ملت ایران هنرمندی محبوب با ۶۰سال سابقه و فعالیت درخشان هنری، مقاومت ایران یک عضو بزرگ و اشرفیان قهرمان یک یار فراموشی‌ناپذیر را از دست دادند.

زنی که در مقابل دژخیمان رژیم آخوندی هم‌چون کوه ایستاد و به‌رغم همه شقاوت‌پیشگی‌های این رژیم در حق خود و خانواده‌اش، از راهی که در مبارزه با رژیم ضدبشری آخوندی و همراهی و همدلی با فرزندان مجاهد و مبارزش در پیش گرفته بود، قدمی به عقب نگذاشت.
شورای ملی مقاومت فقدان این بانوی بزرگ را به عموم مردم ایران، به خانواده محترم ایشان، به همه یاران و همرزمان در شورای ملی مقاومت، به عموم رزم‌آوران ارتش آزادی در شهر اشرف، به سازمان مجاهدین خلق ایران و به خانم مریم رجوی، رئیس‌جمهور برگزیده مقاومت ایران، تسلیت می‌گوید.
مراسم خاکسپاری و بزرگداشت ایشان متعاقباً به اطلاع عموم خواهد رسید.

دبیرخانه شورای ملی مقاومت ایران
۲۱مهر ۱۳۸۹ (۱۳اکتبر ۲۰۱۰ )

شبنم هنوز زنده است و در نبض شهر غوغا می‌کند.

طنین انعکاس قیام در رسانه‌ها (۲

داد کارگران کارخانه نارنج از بیداد سپاه

اینجا بهشت خامنه‌ای است

دفاعيه كامل آريا علي نژاد - برنامه ساختار شكن از سيماي آزادي تلويزيون ملي ايران 19مهر1389

عناوين مهمترين اخبارازسيماي آزادي تلويزيون ملي ايران 19مهر1389

نه به فاشیسم عمامه‌پیچ، نه به سنگسار, نه به اعدام و نه به قطع عضو، ” نه به اعدام “ ـ تظاهرات پاریس ـ ۱۰اکتبر2010

صحبت های بهنام زارع لحظاتی قبل از اعدام - متاسفانه بهنام هم اعدام شد

Rally against execution in Iran, Paris, October 9, 2010

مصاحبه تلويزيون كانال 3فرانسه با خواهر فرح واضحان

اعدام نه

اعدام نه

تظاهرات هموطنان درمقابل سفارت عراق درآلمان وانگلستان درحمايت ازمجاهدان شهراشرف ازسيماي آزادي تلويزيون ملي ايران 14مهر1389

Death to Death penalty مرگ بر اعدام

عناوين اخبار روز 10 10 2010

افشای مزدوران

Death to Death penalty مرگ بر اعدام

گسترش فقر در نظام پلید رژیم ولایت‌فقیه

‌نامه زندانی سیاسی علی صارمی به‌مناسبت روز جهانی علیه اعدام

علی صارمی، ‌زندانی سیاسی محکوم به اعدام، در نامه‌یی به‌مناسبت 10اکتبر، روز جهانی علیه اعدام، نوشت:

به‌نام خدا
روز 10اکتبر، 18مهر، روز مخالفت جهانی با اعدام، این نشانه زدودن آثار دوران توحش انسان و احترام به انسانیت انسانها. بلاخره بعد از لغو برده‌داری و لغو امتیاز مرد بر زن اکنون نوبت لغو آدمکشی است.
اعدام، مجازات وحشیانه‌ای است مانده از قرون ‌وسطایی، امروز که علوم انسانی تاثیر محیط و تربیت را در هنجارها و جامع‌پذیری عمده می‌داند با توجه به این‌که تمامی امکانات آموزشی و تربیتی در کشور ما در دست دولت است هر نوع خشونتی بر گرفته از رفتار نابخردانه دولت می‌باشد در ساختن جامعه.
هنگامی که ناشایستگان در راس امورند و حق‌کشی و دروغ‌پردازی از رفتار عادی دولتمردان است، چه انتظاری از نهادهای آموزشی و تربیتی دارید.
به هر حال ما خواهان لغو اعدامها و برانداختن نظامهای خشونت‌پرور هستیم و از نظامی حمایت می‌کنیم که انسانیت انسانها و حقوق‌بشر را به‌رسمیت بشناسد و رفتار نماید.

علی صارمی
مهرماه 1389

مجاهد خلق صادق خباز به جاودان فروغها پيوست - در سوگ صادق خباز, روحش شاد و یادش گرامی باد

انگار غم هاي ما عمر نوح دارد.مجاهد خلق صادق خباز از ميان ما به مهماني خاك رفت وبه جاودان فروغ ها پيوست.



او يك مجاهد خلق عاشق بی قرار آزادی وعاشق برادر مسعود وخواهر مريم بود. مجاهدي بود که دل در گرو ازادي ميهنش داشت.مجاهدىاستوار. خوش اخلاق و خلاق و خندانی بود كه از ميان ما پر كشيد وبه جاودان فروغ ها پيوست.صادق مجاهدي بود كه با دوستان مقاومت بسيار عَیاق بود و با گذار از کوره راههای زندگی و دردها و رنجها و تجربیات به شخصيت انساني بزرگوار دست یافته بوداو خودش چشمه ای بود ولي از يك سر چشمه زلال مينوشيدبه همين دليل در برابر هیچ باد یا مشكلي یا واقعه ای هر چقدر هم بزرگ مرعوب یا مات و مبهوت نمی‌شد. او با عشق به رهبري وسازمان و جهان با خود و جهان پیرامونش همدم و همراز بود.صادق با ناملائمات دردي كه داشت را با صبوری و یا خنده اي هم که بود پس می‌زد.اگرچه درد و درمان در خود ماست و داستان همگي ما به مانند يك رمان بلند مي باشد ولي او از پنجره اي ديگربه همه چيز نگاه ميكرد و پايان تمامي درد رنج وشكنج همه را در سر نگوني رژيم ضدبشري جستجو ميكرد. با اينكه سالهاي سال با درد جانگذاري كه از زندان خميني وميراث خورانش همراه او بود وبعد با سكته ايي كه كرده بود كلنجار مي رفت ولي براي يك لحظه هم عشق به مردم وميهنش را فراموش نمي كرد و به همين دليل تا آخرين دم حياتش مجاهد ماند ومجاهد به جاودان فروغ ها پيوست.

يادش گرامي

در گذشت صادق خبازان را به هبرمقاومت وبه رئيس جمهور بر گزيده مقاومت وبه تمامي يارانش چه در اشرف وچه در خارج ازاشرف تسليت ميگويم

by Javad Shafaei

در سوگ صادق خباز

اندر این پاییز سرد و زرد
در فراق سرو سبز دیگری
سایه مان،اندوه گردیده است

یار « صادق » مقاومت پر کشید و جاودانه شد
چهارشنبه 13.10.10 ساعت 9 صبح در برلین
برای واپسین وداع جسمانی با او، گرد هم خواهیم آمد. باما باشید
یاد و آرمانش ماندگار باد

By:Mohammad Behrouzi

در سوگ صادق خباز
روحش شاد و یادش گرامی باد

مصاحبه با شاعر آزاده ايران كارو و اشعار او در برنامه چراغ رابطه از سيماي آزادي تلويزيون ملي ايران 13مهر